Ο receiver μιας μεθόδου είναι η τιμή στην οποία λειτουργεί, δηλωμένη πριν το όνομα της μεθόδου. Μπορεί να είναι value receiver (λειτουργεί σε ένα αντίγραφο) ή pointer receiver (λειτουργεί στο πρωτότυπο, μπορεί να το τροποποιήσει). Η σωστή επιλογή έχει σημασία τόσο για την ορθότητα (mutation) όσο και για την απόδοση.
Counter { count }
Increment() {
c.count++
}
c := Counter{}
c.Increment()
fmt.Println(c.count)
Ένας value receiver λαμβάνει ένα αντίγραφο του struct, οπότε οι τροποποιήσεις δεν επηρεάζουν το πρωτότυπο — χρήσιμο για μεθόδους read-only, αλλά ένα bug αν προορίζατε να κάνετε mutation.
func (c *Counter) Increment() { // POINTER receiver — c points to the original
c.count++ // modifies the ACTUAL struct
}
c := Counter{}
c.Increment() // Go automatically takes &c
fmt.Println(c.count) // 1 — the original WAS modified
Ένας pointer receiver λειτουργεί στο πραγματικό struct, οπότε μπορεί να το τροποποιήσει. Το Go αυτόματα παίρνει τη διεύθυνση (c.Increment() δουλεύει ακόμη και σε μια τιμή).
Use a POINTER receiver when:
✓ The method needs to MODIFY the receiver (mutation)
✓ The struct is LARGE (avoid copying it on every call — performance)
✓ For CONSISTENCY (see below)
Use a VALUE receiver when:
✓ The method only READS, the type is small, and you want copy semantics
✓ The type is naturally a value (small structs, basic types)
// ✅ be consistent — if ANY method needs a pointer receiver, use pointer for ALL
func (c *Counter) Increment() { c.count++ }
func (c *Counter) Value() int { return c.count } // pointer too, for consistency
Το να αναμειγνύετε value και pointer receivers σε έναν τύπο προκαλεί λεπτά προβλήματα — η σύμβαση είναι να επιλέξετε ένα (συνήθως pointer εάν κάποια μέθοδος κάνει mutation) και να το χρησιμοποιήσετε για όλες τις μεθόδους.
type Incrementer interface { Increment() }
// if Increment has a POINTER receiver, only *Counter satisfies the interface, not Counter
var i Incrementer = &Counter{} // ✅ works
var j Incrementer = Counter{} // ❌ Counter (value) does NOT satisfy it
Αυτό είναι ένα κοινό gotcha: με pointer-receiver μεθόδους, μόνο ο pointer τύπος ικανοποιεί το interface.
Η επιλογή value-vs-pointer receiver είναι μια θεμελιώδης, συχνά παρεξηγημένη απόφαση στη Go που επηρεάζει την ορθότητα, την απόδοση και την ικανοποίηση interface.
Το πιο κοινό bug είναι να χρησιμοποιήσετε ένα value receiver όταν προορίζατε να κάνετε mutation — η τροποποίηση σιωπηλά επηρεάζει μόνο ένα αντίγραφο, οπότε η αλλαγή "δεν κολλάει". Οι pointer receivers είναι απαραίτητοι για mutation και συνιστώνται για μεγάλα structs (για να αποφευχθούν ακριβά αντίγραφα σε κάθε κλήση).
Ο κανόνας συνέπειας (χρησιμοποιήστε τον ίδιο τύπο receiver σε όλες τις μεθόδους ενός τύπου) αποφεύγει τη σύγχυση, και η λεπτότητα ικανοποίησης interface (οι pointer-receiver μέθοδοι σημαίνουν ότι μόνο ο pointer τύπος ικανοποιεί το interface) είναι ένα κλασικό gotcha που προκαλεί σφάλματα "does not implement interface".
Η κατανόηση αυτών είναι απαραίτητη για τη σύνταξη σωστής, αποδοτικής Go και είναι μεταξύ των πιο κοινών πρακτικών και θεμάτων συνέντευξης, καθώς η επιλογή έχει μη προφανείς συνέπειες.