Το GraphQL επιστρέφει πάντα HTTP 200 για ένα επιτυχημένο transport· τα προβλήματα αναφέρονται στο σώμα της απάντησης, όχι στον κωδικό κατάστασης. Μια απάντηση έχει δύο κλειδιά ανώτατου επιπέδου: data και errors, και μπορούν να υπάρχουν και τα δύο ταυτόχρονα — αυτό είναι μερικά δεδομένα (partial data).
Αν ο resolver ενός πεδίου κάνει throw, εκείνο το πεδίο γίνεται null, προστίθεται μια εγγραφή στα errors, αλλά κάθε άλλο πεδίο εξακολουθεί να αναλύεται. Ο client λαμβάνει ό,τι πέτυχε συν μια περιγραφή του τι απέτυχε.
{
"data": { "user": { "name": "Ada", "posts": null } },
"errors": [
{
"message": "Failed to load posts",
"path": ["user", "posts"], // exactly which field failed
"extensions": { "code": "DOWNSTREAM_TIMEOUT" }
}
]
}
Το πεδίο extensions.code μεταφέρει έναν κωδικό σφάλματος αναγνώσιμο από μηχανή, ώστε οι clients να μπορούν να διακλαδώνονται πάνω του. Το αν ένα πεδίο που έκανε throw μηδενίζει μόνο τον εαυτό του ή αναδύεται προς τα πάνω εξαρτάται από τη nullability: ένα non-null πεδίο (posts: [Post!]!) που σφάλλει μηδενίζει τον πλησιέστερο nullable parent του.
import { GraphQLError } from "graphql";
const resolvers = {
Mutation: {
transfer: (_p, args, ctx) => {
if (!ctx.user) {
// attach a stable code clients can switch on; hide internal details
throw new GraphQLError("Not authenticated", {
extensions: { code: "UNAUTHENTICATED" },
});
}
// ...
},
},
};
Πολλές ομάδες μοντελοποιούν επίσης τα αναμενόμενα σφάλματα (επικύρωση, «email taken») ως μέρος του schema μέσω union/result τύπων, κρατώντας τον πίνακα errors για τις απροσδόκητες αποτυχίες — διατηρώντας καθαρή την τυποποίηση του happy-path.
Οι συνεντευκτές διερευνούν αν ξέρεις ότι τα σφάλματα ζουν στο σώμα μαζί με μερικά data, ότι οι κωδικοί ανήκουν στα extensions, και ότι η nullability ελέγχει πόσο μακριά αναδύεται ένα σφάλμα. Η σύγχυση των σφαλμάτων GraphQL με τους κωδικούς κατάστασης HTTP είναι ένα κλασικό σημάδι ότι κάποιος έχει χρησιμοποιήσει μόνο REST.
Μια βιβλιοθήκη ερωτήσεων συνέντευξης IT με αναλυτικές απαντήσεις — από Junior έως Senior.
Δωρεά