Το Spring Boot εξωτερικεύει τη ρύθμιση ώστε το ίδιο jar να τρέχει σε κάθε περιβάλλον. Βάζεις τις ρυθμίσεις σε application.yml (ή .properties), τις διαβάζεις μέσα στον κώδικά σου, και αλλάζεις τη συμπεριφορά ανά περιβάλλον με profiles.
@Component
public class SearchService {
// Inject a single property; :20 is the fallback if it is missing.
@Value("${app.page-size:20}")
private int pageSize;
}
Για οτιδήποτε πέρα από μία-δύο τιμές, σύνδεσε ένα τυποποιημένο αντικείμενο αντί να διασκορπίζεις @Value:
@Component
@ConfigurationProperties(prefix = "app") // binds app.* into these fields
public class AppProps {
private int pageSize;
private Map<String, Boolean> featureFlags;
// getters/setters — Boot relaxed-binds page-size -> pageSize
}
Αυτό σου δίνει type safety, IDE auto-complete και επικύρωση (πρόσθεσε @Validated + constraints).
spring:
config:
activate:
on-profile: prod # only when 'prod' is active
server:
port: 80
Αρχεία όπως application-dev.yml και application-prod.yml επιστρώνονται πάνω στο βασικό. Ενεργοποίησε ένα με --spring.profiles.active=prod ή τη μεταβλητή περιβάλλοντος SPRING_PROFILES_ACTIVE. Η σειρά προτεραιότητας έχει σημασία: τα command-line args και οι μεταβλητές περιβάλλοντος υπερισχύουν των αρχείων, οπότε τα secrets μένουν εκτός του jar.
Ο συνεντευκτής ελέγχει αν μπορείς να παραδώσεις ένα artifact σε dev/staging/prod χωρίς rebuild. Το να αναφέρεις @ConfigurationProperties έναντι διασκορπισμένων @Value, και τις env-vars να υπερισχύουν των αρχείων για secrets, δείχνει ότι έχεις τρέξει εφαρμογές Boot σε production, όχι μόνο τοπικά.
Μια βιβλιοθήκη ερωτήσεων συνέντευξης IT με αναλυτικές απαντήσεις — από Junior έως Senior.
Δωρεά