Een pseudo-class (enkele dubbele punt :) selecteert elementen op basis van hun state of positie — iets dat niet uit te drukken is met een gewone klasse, zoals "terwijl je erover zweeft" of "het eerste kind."
{ : blue; }
{ : solid; }
{ : (); }
{ : ; }
{ }
{ }
De volgorde voor links is belangrijk (LVHA): :link, :visited, :hover, :active.
li:first-child { } /* first li among its siblings */
li:last-child { } /* last one */
li:nth-child(2) { } /* the 2nd */
li:nth-child(odd) { } /* 1st, 3rd, 5th... — zebra striping */
li:nth-child(3n) { } /* every 3rd */
p:only-child { } /* a p that's the sole child */
:nth-child() is krachtig — 2n (even), 2n+1 (oneven), 3n (elke derde), enz.
input:required { }
input:invalid { border-color: red; }
:is(h1, h2, h3) { } /* matches any — shortens selector lists */
.card:has(img) { } /* the "parent selector": a card that CONTAINS an img */
:not(.active) { } /* everything except .active */
Pseudo-classes gebruiken één dubbele punt (:hover, een state); pseudo-elementen gebruiken twee (::before, een gegenereerd onderdeel). Verwar ze niet.
Pseudo-classes stellen je in staat interactie (hover/focus — essentieel voor bruikbare, toegankelijke UI) en structuur (striping, first/last) op te maken zonder extra markup of JavaScript.
Moderne (:has, :is, :focus-visible) lossen problemen op die voorheen JS of repetitieve selectors vereisten.