Een closure captured de variabelen waarnaar hij verwijst en houdt ze in leven. Wanneer een closure self captured en self ook de closure vasthoudt (als opgeslagen property), houden ze elkaar voor altijd in leven — een die geheugen lekt. Een zoals doorbreekt die cyclus.
[weak self]ARC geeft een object vrij wanneer de referentietelling nul bereikt. Een strong capture verhoogt die telling.
final class Downloader {
var onDone: (() -> Void)? // opgeslagen closure -> strong
func start() {
// FOUT: closure captured self strong, self houdt closure vast -> cyclus
onDone = { self.cleanup() }
// GOED: weak capture, self kan gedealloceerd worden
onDone = { [weak self] in
guard let self else { return } // veilig uitpakken; afbreken als weg
self.cleanup()
}
}
func cleanup() {}
}
[weak self] — self wordt een optional; het is nil als het object is vrijgegeven. Veilige standaard wanneer het object langer kan leven dan de closure.[unowned self] — non-optional, geen ARC-overhead, maar crasht als self al weg is. Gebruik alleen wanneer self gegarandeerd langer leeft dan de closure.Task { [weak self] in
let data = await self?.fetch() // self? maakt kortsluiting bij deallocatie
}
Non-escaping closures (bijv. map, filter, forEach) draaien synchroon en geven captures onmiddellijk vrij — geen cyclus, geen [weak self] nodig. Het risico zit bij escaping, opgeslagen closures: completion handlers, Timer, NotificationCenter, Combine-sinks, delegate-blokken.
Retain cycles zijn de meest voorkomende memory leak in iOS, en ze zijn onzichtbaar totdat Instruments groeiend geheugen laat zien. Precies weten wanneer een closure escaped en waarom [weak self] nodig is — versus er overal reflexmatig naar grijpen — onderscheidt engineers die ARC begrijpen van degenen die het als cargo-cult toepassen.
Een bibliotheek met IT-sollicitatievragen met gedetailleerde antwoorden — van Junior tot Senior.
Doneren