N-Tier ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਡਿਪਲੌਇਮੈਂਟ ਪੱਧਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੱਖਰੇ ਸਰਵਰਾਂ ਜਾਂ ਸਰਵਰ ਸਮੂਹਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨੈੱਟਵਰਕ ਰਾਹੀਂ ਸੰਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਮ ਬਣਤਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਪੱਧਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਵੈੱਬ, ਕਾਰੋਬਾਰ ਅਤੇ ਡਾਟਾ।
ਮੁੱਖ ਫ਼ਰਕ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਰਤ ਕੋਡ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਵੱਖ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਪੱਧਰ ਡਿਪਲੌਇਮੈਂਟ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਡਿਪਲੌਇਮੈਂਟ ਪੱਧਰ ਵਿੱਚ ਕੋਡ ਦੀਆਂ ਕਈ ਪਰਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਐਪਲੀਕੇਸ਼ਨ ਅੰਦਰ ਤਿੰਨ ਫੋਲਡਰ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿੰਨ-ਪੱਧਰੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀ।
ਪੱਧਰ ਵੱਖਰੇ ਡਿਪਲੌਇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਕ ਪੱਧਰ ਦਾ ਇੱਕੋ ਸਰਵਰ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਨਹੀਂ। ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਵੈੱਬ ਪੱਧਰ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਕਈ ਵਰਤੋਂਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਦੇਣ ਲਈ ਕਈ ਇੰਸਟੈਂਸ ਚਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਛੁੱਟੀ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ: ਕਰਮਚਾਰੀ ਵੈੱਬਸਾਈਟ 'ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਭੇਜਦਾ ਹੈ। ਵੈੱਬ ਪੱਧਰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨੈੱਟਵਰਕ ਰਾਹੀਂ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਪੱਧਰ ਦੀ API ਕਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਪੱਧਰ ਡਾਟਾਬੇਸ ਤੋਂ ਕਰਮਚਾਰੀ ਦੀਆਂ ਛੁੱਟੀਆਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਬੇਨਤੀ ਜਾਂਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੈਧ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲਈ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ।
ਨਤੀਜਾ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਵੈੱਬ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਊਜ਼ਰ ਸਿੱਧਾ ਡਾਟਾਬੇਸ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਦਾ; ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਪੱਧਰ ਡਾਟਾ ਪੜ੍ਹਨ ਅਤੇ ਲਿਖਣ ਦੀਆਂ ਬੇਨਤੀਆਂ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਵੈੱਬ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਵੱਧ ਭਾਰ ਹੋਵੇ, ਤੁਰੰਤ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਸਰਵਰ ਜੋੜੇ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਵੈੱਬ ਸਰਵਰ ਜੋੜੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਡਾਟਾਬੇਸ ਹੀ ਰੁਕਾਵਟ ਹੈ, ਵੈੱਬ ਸਮਰੱਥਾ ਵਧਾਉਣ ਨਾਲ ਉਹ ਕਾਰਨ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
N-Tier ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਲਈ ਢੁੱਕਵਾਂ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੈੱਬ, ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਅਤੇ ਡਾਟੇ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਸਰੋਤ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਜਾਂ ਪਹੁੰਚ ਕੰਟਰੋਲ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਵਾਇਤੀ ਐਂਟਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਮ ਹੈ। ਛੋਟੀ ਐਪਲੀਕੇਸ਼ਨ ਲਈ ਪੱਧਰ ਤਾਂ ਹੀ ਜੋੜੋ ਜਦੋਂ ਫਾਇਦਾ ਵਾਧੂ ਸੰਚਾਰ ਅਤੇ ਸੰਚਾਲਨ ਜਟਿਲਤਾ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾਏ।
ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਜਵਾਬਾਂ ਨਾਲ IT ਇੰਟਰਵਿਊ ਸਵਾਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ — ਜੂਨੀਅਰ ਤੋਂ ਸੀਨੀਅਰ ਤੱਕ।
ਦਾਨ ਕਰੋ