ਦੋਵੇਂ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਤੱਤ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ — v-if ਤੱਤ ਨੂੰ DOM ਵਿੱਚ ਜੋੜਦਾ/ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ; v-show ਇਸ ਨੂੰ DOM ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ CSS display ਨੂੰ ਟੋਗਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
<template>
<p v-if="isVisible">Rendered only when true (removed from DOM when false)</p>
<p v-show="isVisible">Always in the DOM; just display:none when false</p>
</template>
<!-- v-if="false" → the element doesn't exist at all -->
<!-- (nothing in the DOM) -->
<!-- v-show="false" → the element exists but is hidden -->
<p style="display: none">...</p>
v-if ਨੂੰ ਵੱਧ ਟੋਗਲ ਖਰਚ ਹੈ (ਇਹ ਤੱਤ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ/ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਵਾਰ lifecycle hooks ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ) ਪਰ ਜਦੋਂ ਸ਼ਰਤ false ਹੋ ਤਾਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯ ਖਰਚ (ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਸਤੁਤ)।v-show ਨੂੰ ਵੱਧ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਖਰਚ ਹੈ (ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਵੇ) ਪਰ ਟੋਗਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਸਤਾ (ਸਿਰਫ CSS ਤਬਦੀਲੀ)।Toggles often (tabs, dropdowns) → v-show (cheap to flip)
Rarely changes / may never render → v-if (skip rendering entirely)
Expensive content rarely shown → v-if (don't pay to build it)
<template>
<p v-if="status === 'loading'">Loading...</p>
<p v-else-if="status === 'error'">Error!</p>
<p v-else>Done</p>
</template>
v-if v-else-if/v-else ਚੇਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; v-show ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ (ਇਹ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਤੱਤ ਨੂੰ ਟੋਗਲ ਕਰਦਾ ਹੈ)।
v-show <template> ਰੈਪਰਾਂ 'ਤੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ (ਇੱਥੇ display ਸੈਟ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਤੱਤ ਨਹੀਂ ਹੈ); v-if ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਹੀ ਚੁਣਨਾ ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਫੈਸਲਾ ਹੈ: v-show ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਜੋ ਅਕਸਰ ਟੋਗਲ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ (DOM ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਲਿਪ ਸਸਤਾ ਹੈ), v-if ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਜੋ ਸ਼ਰਤੀ/ਦੁਰਲੱਭ ਜਾਂ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਹਨ (ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੋਣ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਨਾ ਕਰੋ)।
ਗਲਤ ਚੁਣਨਾ — ਜਿਵੇਂ v-show ਭਾਰੀ ਸਮੱਗਰੀ 'ਤੇ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲੁਕੀ ਹੋਵੇ — ਪ੍ਰਸਤੁਤਕਾਰੀ ਕੰਮ ਨੂੰ ਬਰਬਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।