closure จะ capture ตัวแปรที่มันอ้างถึง ทำให้ตัวแปรเหล่านั้นยังมีชีวิตอยู่ เมื่อ closure capture self และ self ก็ถือ closure นั้นด้วย (ในฐานะ stored property) ทั้งสองก็ทำให้กันและกันมีชีวิตอยู่ตลอดไป — นี่คือ ที่ทำให้หน่วยความจำรั่ว อย่าง จะตัดวงจรนี้
[weak self]ARC จะปลด object เมื่อ reference count ของมันเป็นศูนย์ การ capture แบบ strong จะเพิ่มค่า count นั้น
final class Downloader {
var onDone: (() -> Void)? // stored closure -> strong
func start() {
// BAD: closure captures self strongly, self holds closure -> cycle
onDone = { self.cleanup() }
// GOOD: weak capture, self can deallocate
onDone = { [weak self] in
guard let self else { return } // safely unwrap; bail if gone
self.cleanup()
}
}
func cleanup() {}
}
[weak self] — self จะกลายเป็น optional; เป็น nil ถ้า object ถูกปลดไปแล้ว เป็นค่าเริ่มต้นที่ปลอดภัยเมื่อ object อาจมีอายุยืนกว่า closure[unowned self] — ไม่เป็น optional ไม่มี ARC overhead แต่จะ crash ถ้า self ถูกปลดไปแล้ว ใช้เฉพาะเมื่อรับประกันได้ว่า self จะมีอายุยืนกว่า closureTask { [weak self] in
let data = await self?.fetch() // self? short-circuits if deallocated
}
closure ที่ไม่ escape (เช่น map, filter, forEach) รันแบบ synchronous และปล่อยสิ่งที่ capture ทันที — ไม่มีวงจร ไม่ต้องใช้ [weak self] ความเสี่ยงอยู่ที่ closure ที่ escape และถูกเก็บไว้: completion handler, Timer, NotificationCenter, Combine sink, delegate block
retain cycle คือหน่วยความจำรั่วที่พบบ่อยที่สุดใน iOS และมันมองไม่เห็นจนกว่า Instruments จะแสดงให้เห็นว่าหน่วยความจำโตขึ้นเรื่อย ๆ การรู้อย่างแม่นยำว่า closure escape เมื่อไร และ ทำไม จึงต้องใช้ [weak self] — แทนที่จะใส่มันแบบสะท้อนอัตโนมัติไปทุกที่ — คือสิ่งที่แยกวิศวกรที่เข้าใจ ARC ออกจากคนที่ทำตาม ๆ กันไปโดยไม่เข้าใจ
คลังคำถามสัมภาษณ์งาน IT พร้อมคำตอบโดยละเอียด — ตั้งแต่ระดับ Junior ถึง Senior
บริจาค