Geç statik bağlama, miras alma içinde statik bağlamlarda hangi sınıfın referans alındığını kontrol eder. Temel fark: self:: kodun yazıldığı sınıfa atıfta bulunurken, static:: çalışma zamanında gerçekten çağrılan sınıfa atıfta bulunur — bu, alt sınıf üst sınıfın statik metodunu miras aldığında önemlidir.
<?php
class ParentClass {
public static function create(): self {
return new self(); // self:: ALWAYS means ParentClass (where it's written)
}
public static function createStatic(): static {
return new static(); // static:: means the CALLED class (runtime)
}
}
class ChildClass extends ParentClass {}
get_class(ChildClass::create()); // "ParentClass" — self:: bound to where written ❌
get_class(ChildClass::createStatic()); // "ChildClass" — static:: bound to the call ✅
self:: tanım zamanında çözümlenir (her zaman tanımlayan sınıf), bu nedenle ChildClass aracılığıyla çağrılsa bile, new self() bir ParentClass oluşturur. static:: çalışma zamanında gerçekten çağrılan sınıfa çözümlenir — bu nedenle new static() doğru şekilde bir ChildClass oluşturur.
class Model {
public static function make(): static { // static return type + new static()
return new static(); // ✅ returns an instance of whatever subclass called it
}
}
class User extends Model {}
class Post extends Model {}
User::make(); // returns a User (not a Model) — thanks to late static binding
Post::make(); // returns a Post
Geç statik bağlama, miras alınan fabrika metodlarının, akıcı yapıcıların ve ORM kalıplarının doğru alt sınıf örneğini döndürmesini sağlar — çerçevelerin dayandığı statik metod tabanlı API'ler için gereklidir.
self:: → the class where the code is WRITTEN (early/static binding)
static:: → the class CALLED at runtime (late static binding) — for subclass-aware code
parent:: → the parent class (for calling overridden parent methods)
Geç statik bağlama (static:: vs self::), özellikle çerçevelerin miras alma tabanlı statik API'lerini nasıl uyguladığını anlamak için önemli ve sıkça yanlış anlaşılan bir PHP konseptidir.
Temel fark — self:: kodun yazıldığı sınıfa bağlanırken static:: çalışma zamanında gerçekten çağrılan sınıfa bağlanır — alt sınıf üst sınıfın statik metodunu miras aldığında ve bu metod örnek oluşturduğunda veya sınıfa atıfta bulunduğunda önemlidir: self:: ile, miras alınan fabrika metodları her zaman üst tür döndürürde (bir hata), static:: doğru şekilde çağrılan alt sınıfı döndürür.
Bu tam olarak miras alınan fabrika metodlarını, akıcı yapıcıları ve Laravel'in Eloquent gibi çerçevelerin bağlı olduğu ORM kalıplarını sağlar (örneğin User::make() temel Model değil User döndürür).
Geç statik bağlamayı anlamak, hem bu çerçeve kalıplarını doğru şekilde kullanmak hem de alt sınıflarla düzgün davranan kendi miras alma farkında statik metodlarınızı yazmak için önemlidir.
Daha ileri bir konu olmasına rağmen, ince hataların ve karışıklığın yaygın bir kaynağıdır ("neden bu üst sınıfı döndürüyor?"), ve self::/static::/parent:: farkını anlamak PHP'nin nesne modelinin ve miras alma davranışının daha derin bir bilgisini yansıtır — modern PHP çerçevelerinde yaygın olan statik metod tabanlı, miras alma ağırlıklı API'lerle çalışmak için değerlidir.