REST (Representational State Transfer), ağ uygulamaları için Roy Fielding tarafından tanımlanmış bir mimari stildir. Bir protokol ya da standart değildir — izlendiğinde bir API'yi ölçeklenebilir, cache'lenebilir ve geliştirilmesi kolay kılan bir kısıtlar (constraint) kümesidir. "RESTful" bir API her şeyi URI'lerle tanımlanan resource'lar (user, order, product) olarak modeller ve bunları standart HTTP method'larıyla işler.
GET /users/42 HTTP/1.1
Host: api.example.com
Accept: application/json
HTTP/1.1 200 OK
Content-Type: application/json
{ "id": 42, "name": "Ann", "email": "[email protected]" }
/users/42 URI'si resource'u adlandırır; GET eylemdir; JSON representation'dır. Bu kombinasyon — path'te isimler, HTTP method'ları olarak fiiller — REST'in kalbidir.
REST, web API'leri için baskın stildir, bu yüzden mülakatçılar bu soruyu neden çalıştığını anladığınızı — yalnızca adını doğru söyleyebildiğinizi değil — kontrol etmek için kullanır. Pratikte en çok önem taşıyan iki kısıt: statelessness (her istek kendi kendine yeter, böylece bir load balancer'ın arkasına istediğiniz kadar server koyup sticky session olmadan yatay ölçekleyebilirsiniz) ve uniform interface (öngörülebilir, resource odaklı URL'ler artı standart HTTP method'ları ve status code'ları, bu da client'ların endpoint başına özel mantığa ihtiyaç duymaması demektir). Güçlü bir cevap kısıtları somut faydalara bağlar — statelessness ölçeklemeyi mümkün kılar, cache'lenebilirlik yükü azaltır, layered system CDN ve gateway eklemenize izin verir — ve çoğu "REST" API'nin tam RESTful yerine pragmatik olduğunu belirtir (çok azı HATEOAS uygular). Bu kısıtları anlamak; status code seçmekten versiyonlamaya kadar diğer her REST tasarım kararının temelidir.
Junior'dan Senior'a detaylı cevaplarla bir BT mülakat soruları kütüphanesi.
Bağış Yap