Late static binding ελέγχει ποια κλάση αναφέρεται σε στατικά context εντός της κληρονομιάς. Η κύρια διάκριση: self:: αναφέρεται στην κλάση όπου ο κώδικας είναι γραμμένος, ενώ static:: αναφέρεται στην κλάση που πραγματικά — κάτι που έχει σημασία όταν μια child class κληρονομεί μια static method από parent class.
<?php
class ParentClass {
public static function create(): self {
return new self(); // self:: ALWAYS means ParentClass (where it's written)
}
public static function createStatic(): static {
return new static(); // static:: means the CALLED class (runtime)
}
}
class ChildClass extends ParentClass {}
get_class(ChildClass::create()); // "ParentClass" — self:: bound to where written ❌
get_class(ChildClass::createStatic()); // "ChildClass" — static:: bound to the call ✅
self:: επιλύεται κατά τον ορισμό (πάντα η κλάση που ορίζεται), οπότε ακόμα και όταν κληθεί μέσω ChildClass, το new self() δημιουργεί ένα ParentClass. static:: επιλύεται κατά εκτέλεση στην πραγματικά κληθείσα κλάση — οπότε το new static() δημιουργεί σωστά ένα ChildClass.
class Model {
public static function make(): static { // static return type + new static()
return new static(); // ✅ returns an instance of whatever subclass called it
}
}
class User extends Model {}
class Post extends Model {}
User::make(); // returns a User (not a Model) — thanks to late static binding
Post::make(); // returns a Post
Late static binding είναι αυτό που κάνει τις κληρονομημένες factory methods, fluent builders, και ORM patterns να επιστρέφουν την σωστή subclass instance — απαραίτητο για τα static-method-based APIs που χρησιμοποιούν τα frameworks.
self:: → the class where the code is WRITTEN (early/static binding)
static:: → the class CALLED at runtime (late static binding) — for subclass-aware code
parent:: → the parent class (for calling overridden parent methods)
Late static binding (static:: vs `self::``) είναι μια σημαντική και συχνά λανθασμένα κατανοητή έννοια της PHP, ιδιαίτερα σχετική για την κατανόηση του τρόπου που τα frameworks υλοποιούν inheritance-based static APIs.
Η κρίσιμη διάκριση — ότι self:: δεσμεύεται στην κλάση όπου ο κώδικας είναι γραμμένος ενώ static:: δεσμεύεται στην κλάση που πραγματικά κλήθηκε κατά την εκτέλεση — έχει σημασία όποτε μια child class κληρονομεί μια parent class static method που δημιουργεί instances ή αναφέρει την κλάση: με self::, οι κληρονομημένες factory methods θα επέστρεφαν πάντα τον parent type (ένα bug), ενώ static:: επιστρέφει σωστά την κληθείσα subclass.
Αυτό είναι ακριβώς αυτό που ενεργοποιεί τις κληρονομημένες factory methods, fluent builders, και ORM patterns που frameworks όπως το Laravel's Eloquent χρησιμοποιούν (π.χ. User::make() που επιστρέφει ένα User, όχι το base Model).
Η κατανόηση late static binding είναι σημαντική τόσο για τη σωστή χρήση αυτών των framework patterns όσο και για τη γραφή των δικών σας inheritance-aware static methods που συμπεριφέρονται σωστά με subclasses.
Αν και ένα πιο προχωρημένο θέμα, είναι μια κοινή πηγή λεπτών bugs και σύγχυσης ("γιατί αυτό επιστρέφει την parent class;"), και η κατανόηση της διάκρισης self::/static::/parent:: αντανακλά βαθύτερη γνώση του object model της PHP και της συμπεριφοράς κληρονομιάς — πολύτιμη για την εργασία με και την κατασκευή των static-method-based, inheritance-heavy APIs που είναι κοινά στα σύγχρονα PHP frameworks.