Dynamic dispatch is the runtime mechanism that decides which method implementation to run based on the object's actual type, not the variable's declared type. Most class-based languages implement it with a virtual method table (vtable).
Each class has a table of pointers to its method implementations. Each object holds a hidden pointer to its class's vtable. A virtual call becomes:
Animal a = new Dog();
a.speak();
a ──▶ Dog object ──▶ [Dog vtable]
speak() ──▶ Dog.speak() ← chosen at RUNTIME
The compiler doesn't hard-code Animal.speak; it emits "call slot N of whatever vtable this object points to."
Animal a = new Dog(); // declared Animal, actual Dog
a.speak(); // → Dog.speak(), because dispatch uses the OBJECT
| Teanga | Réamhshocrú | Nótaí |
|---|---|---|
| Java | Fíorúil de réir réamhshocraithe | final/static/private nach bhfuil fíorúil |
| C++ | Neamh-fhíorúil de réir réamhshocraithe | Caithfidh virtual a mharcáil do dispatch dinimiciúil |
| Python | I gcónaí dinimiciúil | Cuardach modh trí dict/MRO an oibiachta |
Tá costas beag ann (indirection) agus bac a chuireann sé ar inlining. I C++, má dhéantar dearmad virtual a dhéanamh ciallaíonn sé go bhfuil glaonna fossadh go statach agus nach bhfuiltear ag glaoch ar ofar go ciúin — fabht fúarchúiseach.
Tuigint ar dispatch a shoiléiríonn cén fáth a oibríonn sárthástáil agus cén fáth nach déanann an cineál dearbhaithe an iompar a chinneadh — foinse coiteann mearbhaill.
Soiléiríonn sé freisin na torthaí fíor: costas feidhmíochta glaonna fíorúile, cén fáth nach chóir do thógálaithe modhanna fíorúile a ghlaoch, agus cén fáth go raibh virtual ag teastáil go soiléir i C++.