Python-ს აქვს მდიდარი ჩაშენებული ტიპების ნაკრები, რომელიც მოიცავს რიცხვებს, ტექსტს, კოლექციებს და სხვა მრავალ რამეს. მათი ცოდნა — და რომელი არის ცვალებადი უდა უცვალებელი — ფундამენტური მნიშვნელობისაა.
x =
y =
z = +
b =
შენიშვნა: Python int აქვს თვითნებური სიზუსტე — ის არასდეს ხელმეორდება (სხვაგვარად, ვიდრე C/Java-ში ფიქსირებული ზომის int); 2 ** 1000 უბრალოდ მუშაობს.
s = "hello" # str — Unicode text (immutable)
data = b"bytes" # bytes — raw binary (immutable)
lst = [1, 2, 3] # list — ordered, MUTABLE, allows duplicates
tup = (1, 2, 3) # tuple — ordered, IMMUTABLE
d = {"a": 1, "b": 2} # dict — key→value, mutable, insertion-ordered
s = {1, 2, 3} # set — unordered, unique elements, mutable
fs = frozenset({1, 2}) # frozenset — immutable set
result = None # NoneType — represents "no value" (like null)
if result is None: # always compare to None with `is`, not ==
...
type(x) # <class 'int'>
isinstance(x, int) # True — the preferred check (handles subclasses)
Immutable: int, float, bool, str, tuple, frozenset, bytes, None
Mutable: list, dict, set, bytearray
ეს განსხვავება ბევრად მნიშვნელოვანია — უცვალებელი ობიექტები შეიძლება იყოს dict-ის გასაღებები და უსაფრთხოა გაზიარება; ცვალებადი ობიექტები შეიძლება არაunexpectedly შეიცვალოს, თუ aliased არის.
ჩაშენებული ტიპები არის ყველა Python კოდის ლექსიკა.
ცოდნა, თითოეული ტიპის დანიშვულების შესახებ (list დალაგებული მიმდევრობებისთვის, dict key-value-სთვის, set უნიკალურობისთვის, tuple ფიქსირებული ჩანაწერებისთვის), თვითნებური-სიზუსტის მქონე მთელი რიცხვები, და განსაკუთრებით ცვალებადი-უდა-უცვალებელი განტოლება (რომელიც მმართველია dict-ის გასაღებებს, aliasing bugs-ს, და რა შეიძლება უსაფრთხოდ გაიზიარება) ფუნდამენტური მნიშვნელობისაა.
კონკრეტული სამუშაოსთვის სწორი ტიპის არჩევა — და მისი ცვალებადობის გაგება — არის Python-ის ძირითადი უნარი, რომელიც გავლენას ახდენს სისწორეზე და ეფექტურობაზე პროგრამის მთელი სიტყვის განმავლობაში.