REST (Representational State Transfer) networked application हरूका लागि एउटा architectural style हो, जसलाई Roy Fielding ले परिभाषित गरेका हुन्। यो कुनै protocol वा standard होइन — यो constraint हरूको समूह हो, जुन पालना गर्दा एउटा API scalable, cacheable, र विकास गर्न सजिलो बन्छ। एउटा "RESTful" API ले सबै कुरालाई URI द्वारा पहिचान गरिने resource हरू (user, order, product) को रूपमा model गर्छ, र तिनलाई standard HTTP method हरू प्रयोग गरेर manipulate गर्छ।
GET /users/42 HTTP/1.1
Host: api.example.com
Accept: application/json
HTTP/1.1 200 OK
Content-Type: application/json
{ "id": 42, "name": "Ann", "email": "[email protected]" }
URI /users/42 ले resource लाई नाम दिन्छ; GET action हो; JSON representation हो। त्यो संयोजन — path मा noun, HTTP method को रूपमा verb — नै REST को मुटु हो।
REST web API का लागि प्रमुख style हो, त्यसैले interviewer हरूले यो प्रश्नलाई तपाईंले यो किन काम गर्छ भन्ने बुझ्नुभएको छ कि छैन जाँच्न प्रयोग गर्छन्, केवल हिज्जे मिलाउन सक्नुहुन्छ कि भनेर होइन। व्यवहारमा सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण दुई constraint हुन् statelessness (प्रत्येक request आत्म-निहित हुन्छ, त्यसैले तपाईं load balancer पछाडि जति पनि server राख्न सक्नुहुन्छ र sticky session बिना horizontally scale गर्न सक्नुहुन्छ) र uniform interface (अनुमानयोग्य, resource-oriented URL सँगै standard HTTP method र status code, जसको अर्थ client हरूलाई प्रति endpoint custom logic चाहिँदैन)। एउटा बलियो जवाफले constraint हरूलाई ठोस लाभसँग जोड्छ — statelessness ले scaling सक्षम बनाउँछ, cacheability ले load घटाउँछ, layered system ले तपाईंलाई CDN र gateway घुसाउन दिन्छ — र धेरैजसो "REST" API हरू पूर्ण रूपमा RESTful नभई व्यावहारिक हुन्छन् (थोरैले मात्र HATEOAS लागू गर्छन्) भन्ने कुरा उल्लेख गर्छ। यी constraint हरू बुझ्नु status code छान्ने देखि versioning सम्म हरेक अर्को REST design निर्णयको आधार हो।
विस्तृत उत्तरसहित IT अन्तर्वार्ता प्रश्नहरूको पुस्तकालय — जुनियरदेखि सिनियरसम्म।
दान गर्नुहोस्