Gdy kilka reguł mogłoby ostylować element, dwa mechanizmy decydują o wyniku: kaskada (która reguła wygrywa) i dziedziczenie (które właściwości przechodzą w dół od rodziców).
Przeglądarka wybiera wygrywającą deklarację, sprawdzając w kolejności priorytetów:
1. Importance → !important beats normal declarations
2. Specificity → more specific selector wins (ids > classes > elements)
3. Source order → if still tied, the LAST rule defined wins
p { color: blue; } /* specificity 0,0,1 */
.text { color: green; } /* specificity 0,1,0 → wins over the element rule */
p { color: red; } /* same specificity as first, but LATER → would beat blue */
/* result for <p class="text">: green (class beats element) */
Niektóre właściwości (głównie związane z tekstem) są automatycznie dziedziczone przez potomków; większość nie jest.
body {
color: #333; /* ✅ inherited — all text descendants get it */
font-family: serif; /* ✅ inherited */
border: 1px solid; /* ❌ NOT inherited — children don't get a border */
}
Dziedziczone domyślnie: color, font-*, line-height, text-align, visibility, cursor. Nie dziedziczone: border, margin, padding, background, width, height, display.
.child {
color: inherit; /* force-take the parent's value */
border: initial; /* reset to the property's default */
all: unset; /* reset everything: inherit if inheritable, else initial */
}
Dlatego reguła o niskiej specyficzności może przegrać, nawet jeśli została napisana później — specyficzność jest sprawdzana przed kolejnością źródła. Zrozumienie kolejności (importance → specificity → source order) wyjaśnia niemal każdy przypadek "mój styl nie się nie aplikuje".
Kaskada i dziedziczenie to model rdzenia jak CSS faktycznie się rozwiązuje.
Znajomość kolejności priorytetów debuguje konflikty, wiedza o tym, które właściwości są dziedziczone, pozwala ustawić color/font raz na body zamiast wszędzie, a inherit/initial/unset dają dokładną kontrolę — razem czynią CSS przewidywalnym zamiast magicznym.