REST (Representational State Transfer) ni mtindo wa usanifu (architectural style) kwa programu-tumizi za mtandaoni, uliobainishwa na Roy Fielding. Si protokali wala kiwango — ni seti ya masharti (constraints) ambayo, yakifuatwa, huifanya API iweze kupanuka, ku-cache, na kuwa rahisi kuendeleza. API ya "RESTful" huiga kila kitu kama rasilimali (resources) (users, orders, products) zinazotambuliwa na URIs, na huzishughulikia kwa kutumia HTTP methods za kawaida.
GET /users/42 HTTP/1.1
Host: api.example.com
Accept: application/json
HTTP/1.1 200 OK
Content-Type: application/json
{ "id": 42, "name": "Ann", "email": "[email protected]" }
URI /users/42 hutaja rasilimali; GET ni kitendo; JSON ni representation. Mchanganyiko huo — nomino katika path, vitenzi kama HTTP methods — ndio moyo wa REST.
REST ni mtindo unaotawala kwa web APIs, hivyo wahoji hutumia swali hili kuangalia kama unaelewa kwa nini unafanya kazi, si tu kwamba unaweza kuutaja. Masharti mawili yanayohitajika zaidi kivitendo ni statelessness (kila request hujitosheleza, hivyo unaweza kuweka server idadi yoyote nyuma ya load balancer na kupanuka kwa mlalo bila sticky sessions) na uniform interface (URLs zinazotabirika na zilizoelekezwa kwenye rasilimali pamoja na HTTP methods na status codes za kawaida, jambo linalomaanisha clients hazihitaji logic maalum kwa kila endpoint). Jibu imara huunganisha masharti na manufaa halisi — statelessness huwezesha scaling, cacheability hupunguza mzigo, layered system hukuwezesha kuingiza CDNs na gateways — na hubainisha kwamba API nyingi za "REST" ni za kivitendo badala ya RESTful kamili (chache hutekeleza HATEOAS). Kuelewa masharti haya ni msingi wa kila uamuzi mwingine wa usanifu wa REST, kuanzia kuchagua status codes hadi versioning.
Maktaba ya maswali ya mahojiano ya IT yenye majibu ya kina — kutoka Junior hadi Senior.
Changia