નિયમિત chatbot માત્ર ટેક્સટ સાથે જવાબ આપે છે — તમે પૂછો, તે જવાબ આપે છે, અને વિનિમય ત્યાં સમાપ્ત થાય છે. એક agent લૂપ ચલાવે છે: તે tools ને બોલાવી શકે છે કર્મો લેવા માટે, પરિણામો પર્યવેક્ષણ કરે છે, અને તેમજ પુનરાવર્તિત કરે છે જ્યાં સુધી બંધ થવાની શરત પૂરી ન થાય. તફાવત કર્મ કરવામાં છે, માત્ર વાત કરવામાં નથી.
Goal → [think → call a tool → observe result → think again] → repeat → stop when done
પ્રત્યેક પગલે એજન્ટ નક્કી કરે છે કે તે આગળ શું કરશે તે જ્ઞાન પર આધાર રાખીને જે તેણે શીખ્યું છે, એક જવાબ આપવા અને બંધ કરવાને બદલે.
એજન્ટના "tools" તેને વિશ્વ પર કાર્ય કરવા દે છે:
Goal: "Fix the failing test."
1. Run the test suite → observe: test_login fails
2. Read the failing test → observe: it expects a 200, got 500
3. Search for the handler → observe: missing null check
4. Edit the handler file → write the fix
5. Run the test suite again → observe: all pass
→ stopping condition met: tests green, done
ચેટબોટ માત્ર સંભવ્ય સુધારણાનું વર્ણન કરી શક્યો; એજન્ટ તેને વાસ્તવમાં લાગુ કરે છે અને પરીક્ષણો ચલાવીને પરિણામ ચકાસે છે.
એજન્ટ લૂપને સમજવું સમજાવે છે કે કેન અજાણ્યા કેમ બહુ-પગલાંની વાસ્તવિક કામ પૂર્ણ કરી શકે છે — ડીબગિંગ, પુનર્ગઠન, સંશોધન — માત્ર તેનું વર્ણન કરવાને બદલે. ટૂલ-કોલ-ઓબજર્વ-ઇટરેટ ચક્ર, સ્પષ્ટ બંધ થવાની શર્ત સાથે, ભાષા મોડેલને સંવાદી ટેક્સ્ટ જનરેટરમાંથી કંઈક તરફ ફેરવે છે જે વાસ્તવમાં કાર્યો પૂર્ણ કરે છે.