N-Tier आर्किटेक्चर प्रणालीचे स्वतंत्र तैनाती स्तर करते. ते साधारणपणे वेगवेगळ्या सर्व्हरवर किंवा सर्व्हर समूहांवर चालतात आणि नेटवर्कद्वारे संवाद करतात. सामान्य रचनेत वेब, व्यावसायिक आणि डेटा असे तीन स्तर असतात.
मुख्य फरक असा की layer कोडच्या जबाबदाऱ्या वेगळ्या करतो, तर tier तैनातीची ठिकाणे वेगळी करतो. एका तैनाती स्तरात कोडचे अनेक स्तर असू शकतात. ॲप्लिकेशनमध्ये तीन फोल्डर बनवल्याने ते तीन-tier प्रणाली होत नाही.
हे tier स्वतंत्रपणे तैनात होतात, पण एका tier मध्ये एकच सर्व्हर असणे आवश्यक नाही. उदाहरणार्थ, अनेक वापरकर्त्यांना एकाच वेळी सेवा देण्यासाठी वेब tier च्या अनेक प्रती चालू असू शकतात.
रजा व्यवस्थापन प्रणाली समजा: कर्मचारी वेबसाइटवर अर्ज देतो. वेब tier माहिती घेतो आणि नेटवर्कवरून व्यावसायिक tier चा API कॉल करतो. व्यावसायिक tier डेटाबेसमधून कर्मचाऱ्याची रजा मिळवतो, अर्ज तपासतो आणि योग्य असल्यास मंजुरीसाठी साठवतो.
निकाल दाखवण्यासाठी वेब tier कडे परत येतो. या रचनेत ब्राउझर थेट डेटाबेसला जोडत नाही; डेटा वाचण्याच्या आणि लिहिण्याच्या विनंत्या व्यावसायिक tier हाताळतो.
वेब tier वर जास्त भार आला तर लगेच व्यावसायिक सर्व्हर न वाढवताही अधिक वेब सर्व्हर जोडता येतात. मात्र अडथळा डेटाबेसमध्ये असेल, तर वेबची क्षमता वाढवल्याने ते कारण सुटत नाही.
वेब, व्यावसायिक प्रक्रिया आणि डेटासाठी स्वतंत्र संसाधन व्यवस्थापन किंवा प्रवेश नियंत्रण हवे असेल तर N-Tier योग्य ठरते. पारंपरिक एंटरप्राइझ प्रणालींमध्येही ती सामान्य आहे. छोट्या ॲप्लिकेशनमध्ये अतिरिक्त संवाद आणि संचालनाच्या गुंतागुंतीपेक्षा फायदा मोठा असेल तेव्हाच tier जोडा.
सविस्तर उत्तरांसह IT मुलाखत प्रश्नांचे ग्रंथालय — Junior पासून Senior पर्यंत.
देणगी द्या