हे TypeScript के प्रकार-स्तरीय प्रोग्रामिंग साधने आहेत — ते विद्यमान प्रकारांवरून नवीन प्रकार मिळवतात।
मॅप केलेला प्रकार एका प्रकाराच्या की वर पुनरावृत्ती करतो आणि प्रत्येकाचे रूपांतर करतो:
<T> = { [K keyof T]: T[K] };
<T> = { [K keyof T]?: T[K] };
{ : ; : ; }
= <>;
[K in keyof T] प्रत्येक की K वर लूप करतो; T[K] ही त्या की चे मूल्य प्रकार आहे। हीच पद्धत Partial, Readonly, आणि Required लागू करण्यासाठी वापरली जाते। आप्पण की पुन्हा मॅप करू शकता आणि modifiers जोडू शकता (-readonly, -? त्यांना काढून टाकतात)।
type IsString<T> = T extends string ? "yes" : "no";
type A = IsString<string>; // "yes"
type B = IsString<number>; // "no"
T extends U ? X : Y एक प्रकार-स्तरीय if/else आहे। infer सह आप्पण अट अंदर प्रकार काढून शकता:
type ElementOf<T> = T extends (infer U)[] ? U : never;
type E = ElementOf<string[]>; // string
// Make only the function-valued properties optional
type PartialMethods<T> = {
[K in keyof T]: T[K] extends Function ? T[K] | undefined : T[K];
};
मॅप केलेले प्रकार सशर्त मध्ये union वर वितरित होतात, शक्तिशाली रूपांतरण सक्षम करतात।
मॅप केलेले आणि सशर्त प्रकार लायब्ररीजला अचूक प्रकार संबंध व्यक्त करू देतात — ते utility प्रकार लागू करतात, form/validation लायब्ररीज, ORM query builders, आणि API clients चा शक्ति देतात जे प्रतिसाद आकार अनुमान लगावतात।
हे उन्नत आहे, परंतु त्यांना समजून घेतल्यास TypeScript चे प्रकार प्रणाली इतकी व्यक्तिमत्तायुक्त कशी असू शकते हे स्पष्ट होते, आणि आप्पण रीयूजेबल प्रकार रूपांतरण तयार करू शकता अधिकृत variants लिहिण्याऐवजी।