जेनेरिक्स तुम्हाला पुनर्वापरण्यायोग्य कोड लिहिता देतात जो एका प्रकार द्वारे पॅरामीटराइज्ड असतो — एक "प्रकार व्हेरिएबल" जो कोड वापरताना भरला जातो. ते तुम्हाला प्रकार सुरक्षा गमावल्याशिवाय पुनर्वापर देतात (पर्याय, any, हरवाते).
(): { arr[]; }
first<T>(: T[]): T { arr[]; }
n = ([, , ]);
s = ([, ]);
T एक प्लेसहोल्डर आहे; TypeScript आर्ग्युमेंटमधून अनुमान करतो, म्हणून रिटर्न प्रकार अचूक आहे — first([1,2]) any नाही तर number देतो.
interface ApiResponse<T> { data: T; status: number; }
const res: ApiResponse<User> = await getUser(); // res.data is User
class Box<T> {
constructor(private value: T) {}
get(): T { return this.value; }
}
const box = new Box(123); // Box<number>
function pair<K, V>(k: K, v: V): [K, V] { return [k, v]; }
pair("id", 42); // [string, number]
जेनेरिक्स TypeScript मधील जवळजवळ प्रत्येक पुनर्वापरण्यायोग्य अमूर्ततेला शक्ती देतात: Array<T>, Promise<T>, Map<K,V>, React का useState<T>, डेटा-फेचिंग युटिलिटीज आणि कलेक्शन्स.
ते एक अंमलबजावणी अनेक प्रकारांसाठी कार्य करू शकतात, तरीही संपूर्ण प्रकार माहिती सुरुवातीपासून अंतपर्यंत संरक्षित ठेवली जाते — इनपुट आणि आउटपुट प्रकारांमधील संबंध जतन केला जातो, पोटपंचारला नाही.