never हा त्या values चा type आहे जे कधीही घडत नाहीत — असा function जो कधीही return होत नाही (throw करतो किंवा कायमचा loop होतो), किंवा असाखी branch ज्याचे compiler ने प्रमाण केले आहे की ते असंभव आहे. ते empty type आहे: never ला कोणताही value assignable नाही (फक्त never स्वतःचा संभव आहे).
function fail(msg: string): never { throw new Error(msg); } // never returns
function loop(): never { while (true) {} }
जेव्हा तुम्ही union ला काहीतरी narrow करता, TypeScript उरलेल्या value चा type never असा type करतो. तुम्ही हे exploit करून प्रत्येक case handle करण्यास भाग पाडता:
type Shape =
| { kind: "circle"; r: number }
| { kind: "square"; side: number };
function area(s: Shape): number {
switch (s.kind) {
case "circle": return Math.PI * s.r ** 2;
case "square": return s.side ** 2;
default:
// if all cases are handled, s is `never` here — assignment OK
const _exhaustive: never = s;
return _exhaustive;
}
}
आता जर कोणीतरी Shape ला { kind: "triangle"; ... } जोडले पण एक case विसरले, तर default मध्ये s हा triangle type आहे (not never), म्हणून const _exhaustive: never = s compile होऊ शकत नाही — ज्या switch ला update करणे आवश्यक आहे तेथे तुम्हाला point करते.
function a(): void {} // returns normally, just no value
function b(): never { throw "x"; } // never returns at all
never "मी प्रत्येक case handle केले का?" हा प्रश्न runtime hopes पासून compile-time guarantee मध्ये बदलतो.
ते discriminated unions च्या safe, future-proof handling चा key आहे — variant जोडा आणि compiler प्रत्येक जागा enumerate करतो जेथे तुम्हाला update करणे आवश्यक आहे.