Tablica ma stały rozmiar, który jest częścią jej typu; wycinek to elastyczny, dynamiczny widok na bazową tablicę. W praktyce prawie zawsze używasz wycinków — tablice są rzadkie w codziennym Go.
arr []
arr[] =
fmt.Println((arr))
Rozmiar tablicy jest ustalony w czasie kompilacji i jest częścią jej typu ([5]int ≠ [3]int). Tablice to również typy wartościowe — przypisanie lub przekazanie jednej kopiuje całą tablicę. Ta sztywność jest przyczyną, dla której są rzadko używane bezpośrednio.
s := []int{1, 2, 3} // a slice (no size in the brackets)
s = append(s, 4) // grow it — append returns a new slice
fmt.Println(len(s), cap(s)) // length and capacity
nums := make([]int, 0, 10) // make a slice: length 0, capacity 10 (pre-allocated)
Wycinek nie ma stałego rozmiaru — powiększasz go za pomocą append. To podstawowe dynamiczne sekwencje.
A slice is a small struct: { pointer to underlying array, length, capacity }
- len = number of elements currently in the slice
- cap = size of the underlying array from the slice's start
append: if len < cap, reuses the array; if len == cap, allocates a BIGGER array & copies
original := []int{1, 2, 3, 4, 5}
sub := original[1:3] // [2, 3] — a VIEW into the same backing array
sub[0] = 99 // ⚠️ also changes original[1] → [1, 99, 3, 4, 5]!
Tworzenie wycinka (s[low:high]) nie kopiuje — tworzy nowy nagłówek wycinka wskazujący na tę samą tablicę bazową. Modyfikacja jednego może wpłynąć na drugi — to częsta przyczyna subtelnych błędów. Użyj copy() aby uzyskać niezależną kopię.
appenda := []int{1, 2, 3}
b := append(a, 4) // may or may not share a's array depending on capacity
// safe pattern: always use the RETURNED slice from append
a = append(a, 4)
Wycineki to jedna z najczęściej używanych i najmniej zrozumiałych cech Go.
Zrozumienie, że tablice to typy wartościowe o stałym rozmiarze (rzadko używane bezpośrednio), podczas gdy wycineki to elastyczne, podobne do referencji widoki na tablicę bazową (narzędzie codzienne) jest fundamentalne.
Odpowiadająco ważne jest znanie zachowania wspólnej tablicy bazowej — że tworzenie wycinka tworzy widok, a nie kopię, więc modyfikacje mogą wpłynąć na inne wycineki, i że append może, ale nie musi realokować — zapobiega to klasie subtelnych, trudnych do debugowania błędów aliasowania, które łapią nawet doświadczonych deweloperów.
Opanowanie wycinków (len vs cap, append, copy, pułapki udostępniania) to niezbędna codzienna wiedza Go i częsty temat rozmowy kwalifikacyjnej, ponieważ prawie całą pracę z kolekcjami wykonuje się za ich pomocą.