การเปลี่ยนแปลงที่น่าจะเกิดขึ้นคือจาก การเขียนทุกบรรทัดด้วยมือ ไปสู่ การกำกับและตรวจสอบ ระบบที่ร่างโค้ดส่วนใหญ่ ใช้เวลาน้อยลงกับ boilerplate มากขึ้นกับการตัดสินใจว่าจะสร้างอะไร แสดงเจตนาอย่างแม่นยำ และยืนยันว่าผลลัพธ์ถูกต้อง อุปมาที่เข้ากันคือ วิศวกรในฐานะบรรณาธิการหรือผู้ควบคุมวงดนตรี มากกว่าผู้เขียนคนเดียว
ในการ review โค้ดที่คุณไม่ได้เขียน คุณต้องเข้าใจมัน ดีกว่า ถ้าคุณเขียนมันเอง ในการระบุเจตนาอย่างแม่นยำ คุณต้องมีแบบจำลองที่หนักแน่นของ data structure, complexity, concurrency และ failure mode AI ยกพื้นของปริมาณผลผลิตให้สูงขึ้นแต่ก็ยกมาตรฐานของวิจารณญาณให้สูงขึ้น และวิจารณญาณตั้งอยู่บนพื้นฐาน developer ที่ข้ามพื้นฐานสามารถ generate โค้ดได้แต่บอกไม่ได้ว่าเมื่อไรที่มันผิด
ความกลัวที่ว่า AI ทำให้ความรู้เชิงลึกล้าสมัยนั้นเข้าใจกลับด้าน เมื่อการพิมพ์ประจำถูกทำให้เป็นอัตโนมัติ สิ่งที่สร้างความแตกต่างกลายเป็นส่วนที่ยากต่อการทำให้อัตโนมัติที่สุด นั่นคือการเข้าใจระบบดีพอที่จะกำกับและตรวจสอบมัน การลงทุนในพื้นฐานและสำนึกในการออกแบบ ไม่ใช่แค่ความคล่องในการใช้เครื่องมือ คือสิ่งที่รักษาคุณค่าของคุณไว้เมื่อบทบาทเลื่อนขึ้นไปอีกระดับของ abstraction