dependency injection ใน .NET ทำงานอย่างไร?

Question

Accepted Answer

**Dependency Injection (DI)** ถูกผนวกเข้ามาใน .NET สมัยใหม่ — เฟรมเวิร์กมี DI container ที่สร้าง class โดยอัตโนมัติและ **inject dependency ของมัน** คุณลงทะเบียน service (จับคู่ interface กับ implementation) แล้ว container จะ resolve มัน ทำให้เกิดโค้ดที่ผูกพันกันหลวม (loosely-coupled) และทดสอบได้ มันเป็นรากฐานของ ASP.NET Core ## การลงทะเบียน service ```csharp // in Program.cs — register services with a LIFETIME builder.Services.AddScoped(); // interface → implementation builder.Services.AddSingleton(); builder.Services.AddTransient(); ``` คุณลงทะเบียน service แต่ละตัวโดยจับคู่ **interface กับ implementation** พร้อม lifetime จากนั้นอะไรก็ตามที่ขึ้นกับ interface นั้นจะได้รับ implementation ที่ลงทะเบียนไว้ ## constructor injection (รูปแบบมาตรฐาน) ```csharp public class UserService { private readonly IUserRepository _repo; private readonly IEmailSender _email; // dependencies are declared in the constructor — the container INJECTS them automatically public UserService(IUserRepository repo, IEmailSender email) { _repo = repo; _email = email; } } // you never `new UserService(...)` manually — the container builds it, resolving the chain ``` Dependency ถูกประกาศเป็นพารามิเตอร์ของ constructor (กำหนดชนิดเป็น interface) container สร้าง class และ inject implementation ที่ลงทะเบียนไว้ resolve กราฟ dependency ทั้งหมดโดยอัตโนมัติ ## service lifetime (สำคัญที่ต้องเลือกให้ถูก) ```text Singleton → ONE instance for the entire app lifetime (shared; must be thread-safe) Scoped → one instance PER request (the common default for web — e.g. DbContext) Transient → a NEW instance every time it's requested (lightweight, stateless services) → Choosing wrong (e.g. a singleton capturing a scoped DbContext) causes subtle bugs. ``` ## ประโยชน์: loose coupling และ testability ```csharp // because UserService depends on INTERFACES, you can inject MOCKS in tests var service = new UserService(mockRepo, mockEmail); // no real DB/email needed ``` ## ทำไมจึงสำคัญ Dependency injection เป็นรากฐานของ .NET สมัยใหม่ — มันถูก **ผนวกเข้ามาในเฟรมเวิร์ก** และเป็นกระดูกสันหลังของ ASP.NET Core ดังนั้นการเข้าใจมันจึงจำเป็นต่อการพัฒนาแอปพลิเคชัน C# สมัยใหม่ใด ๆ DI container ที่มีมาในตัวของเฟรมเวิร์กสร้าง class และ inject dependency ของมันโดยอัตโนมัติ (resolve กราฟ dependency ทั้งหมด) ดังนั้นคุณจึงลงทะเบียน service แล้วปล่อยให้ container เชื่อมต่อทุกอย่างเข้าด้วยกัน แทนการสร้าง dependency เองด้วยมือ ประโยชน์หลักมีนัยสำคัญและเป็นแก่นของเหตุผลที่ DI ได้รับการเน้นย้ำ: **loose coupling** (ขึ้นกับ interface แทน class รูปธรรม ดังนั้น implementation จึงสลับเปลี่ยนได้) และโดยเฉพาะ **testability** (inject mock implementation ในการทดสอบแทน dependency จริงเช่นฐานข้อมูลหรือ email service — ทำให้ unit test อย่างละเอียดเป็นไปได้จริง) การเข้าใจวิธีลงทะเบียน service (จับคู่ interface กับ implementation), constructor injection (รูปแบบมาตรฐาน) และที่สำคัญคือ **service lifetime** (`Singleton`, `Scoped`, `Transient`) เป็นสิ่งจำเป็น: การเลือก lifetime ผิดก่อให้เกิดบั๊กที่ตรวจจับยากแบบแก้ลำบาก (เช่น singleton ที่ถือ scoped `DbContext` หรือปัญหา thread-safety กับ singleton ที่แชร์กัน) ดังนั้นการเข้าใจว่าแต่ละ lifetime ใช้เมื่อไร (Scoped แบบต่อ request สำหรับสิ่งเช่น DbContext, Singleton สำหรับ service ที่ไม่มีสถานะและแชร์กัน, Transient สำหรับตัวที่เบา) จึงสำคัญยิ่ง เนื่องจาก DI ถูกผนวกเข้ามาใน .NET เป็นรากฐานของสถาปัตยกรรม ASP.NET Core และเป็นกุญแจสู่การเขียนโค้ดที่ผูกพันกันหลวมและทดสอบได้ การเชี่ยวชาญมัน — container, constructor injection, การออกแบบอิง interface และโดยเฉพาะ service lifetime — จึงเป็นความรู้ระดับ senior ที่สำคัญและนำไปใช้บ่อยสำหรับการสร้างแอปพลิเคชัน C# สมัยใหม่ที่ดูแลรักษาและทดสอบได้ และเป็นหัวข้อสัมภาษณ์ที่พบบ่อย