Bir istek birden fazla cache katmanından geçer; her katman kullanıcıya daha yakın olup daha hızlı hizmet verir ama daha az veri tutar. Fikir, yanıtı olabildiğince dış tarafta (istemciye yakın) sunmak ve yalnızca yukarı akış hiçbir şey yanıtı sunamamışsa origin'e düşmektir.
Browser → CDN → Reverse proxy → App/object cache → OPcache → Database
(closest to user, fastest) (closest to data)
Cache-Control/ETag tarafından kontrol edilir; varlıklar sık sık uzun TTL'ler (gün–yıl) alır ve hash edilmiş dosya adları kullanır.for each layer outward → inward:
if layer has fresh copy → return it (stop here) // a hit; cheapest possible
else → ask the next layer in // a miss; falls through
origin (app + DB) → does the real work, fills caches on the way back out
Her katman tazelik için hız ticareti yapar: dış katmanlar en hızlıdır ama en fazla eski olabilir, bu nedenle gerçekten statik şeyler üzerinde uzun TTL'ler + içerik hash'i koyun ve dinamik olanlar üzerinde kısa TTL'ler + geçersiz kılma koyun.
Web yığınında bir değişiklik görünmemesinin nedeni hakkında akıl yürütmeyi, eski bir kopyayı sunmaktan kaçınmayı ve bir cache'nin hangi katmanda olduğunu anlamayı sağlar. Bir cache'nin ne tuttuğunu ve tipik TTL'ini bilmek, bir cache'i gerçekten yardımcı olduğu yere koymaya ve eski veri sunmaktan kaçınmaya olanak tanır — web yığınında hız ve yük azaltma çoğunlukla doğru katmanda caching'ten gelir.