Η πιθανή μετατόπιση είναι από το χειρόγραφο γράψιμο κάθε γραμμής στο κατευθύνειν και επαληθεύειν ένα σύστημα που προσχεδιάζει το μεγαλύτερο μέρος του κώδικα. Λιγότερος χρόνος στο boilerplate, περισσότερος στο να αποφασίζετε τι να χτίσετε, να εκφράζετε τη πρόθεση με ακρίβεια, και να επιβεβαιώνετε ότι το αποτέλεσμα είναι σωστό. Η μεταφορά που ταιριάζει είναι ο μηχανικός ως editor ή orchestrator παρά ο μόνος συγγραφέας.
Για να αναθεωρήσετε κώδικα που δεν γράψατε, πρέπει να τον καταλάβετε καλύτερα παρά αν τον είχατε γράψει ο ίδιοι. Για να καθορίσετε την πρόθεση με ακρίβεια, χρειάζεστε ένα σοβαρό μοντέλο των δομών δεδομένων, της πολυπλοκότητας, της παραλληλίας, και των τρόπων αποτυχίας. Το AI ανυψώνει το κατώτερο όριο του όγκου output αλλά ανυψώνει το κατώφλι της κρίσης — και η κρίση στηρίζεται στα θεμέλια. Ένας προγραμματιστής που παράλειψε τα βασικά μπορεί να παράγει κώδικα αλλά δεν μπορεί να πει πότε είναι λάθος.
Το φόβος ότι το AI καθιστά την βαθιά γνώση ξεπερασμένη το έχει ανάποδα. Καθώς η ρουτίνα typing αυτοματοποιείται, ο διαφοροποιητής γίνεται το τμήμα που είναι πιο δύσκολο να αυτοματοποιηθεί: η κατανόηση συστημάτων αρκετά καλά ώστε να τα κατευθύνετε και να τα επαληθεύσετε. Η επένδυση στα θεμέλια και την αισθήσεις σχεδιασμού — όχι απλώς την ευχέρεια εργαλείων — είναι αυτό που σας κρατά πολύτιμο καθώς ο ρόλος ανεβαίνει ένα επίπεδο αφαίρεσης.