Τα Generics σας επιτρέπουν να γράψετε επαναχρησιμοποιήσιμο κώδικα παραμετροποιημένο με έναν τύπο — μια "μεταβλητή τύπου" που συμπληρώνεται όταν χρησιμοποιείται ο κώδικας. Σας δίνουν επαναχρησιμοποίηση χωρίς να χάσετε την ασφάλεια τύπου (η εναλλακτική, any, την χάνει).
(): { arr[]; }
first<T>(: T[]): T { arr[]; }
n = ([, , ]);
s = ([, ]);
Το T είναι ένας σύμβολο κράτησης θέσης· η TypeScript το συμπεραίνει από το όρισμα, οπότε ο τύπος επιστροφής είναι ακριβής — first([1,2]) δίνει έναν number, όχι any.
interface ApiResponse<T> { data: T; status: number; }
const res: ApiResponse<User> = await getUser(); // res.data is User
class Box<T> {
constructor(private value: T) {}
get(): T { return this.value; }
}
const box = new Box(123); // Box<number>
function pair<K, V>(k: K, v: V): [K, V] { return [k, v]; }
pair("id", 42); // [string, number]
Τα Generics τροφοδοτούν σχεδόν κάθε επαναχρησιμοποιήσιμη αφαίρεση στο TypeScript: Array<T>, Promise<T>, Map<K,V>, το useState<T> της React, βοηθήματα ανάκτησης δεδομένων και συλλογές.
Επιτρέπουν σε μια υλοποίηση να λειτουργήσει για πολλούς τύπους διατηρώντας πληρέστερες πληροφορίες τύπου από άκρο σε άκρο — η σχέση μεταξύ τύπων εισόδου και εξόδου διατηρείται, δεν διαγράφεται.