Dynamic dispatch minangka mekanisme runtime sing mutusake kang implementasi metod sing kudu dijalanake adhedhasar jinis asli obyek, dudu jinis sing dideklarasikake ing variabel. Sebagéan gedhé basa sing berbasis kelas ngimplementasikake kanthi virtual method table (vtable).
Saben kelas duwe tabel pointer menyang implementasi metodhe. Saben obyek nduweni pointer saka tersembunyi menyang vtable kelase. Panggilan virtual dadi:
Animal a = new Dog();
a.speak();
a ──▶ Dog object ──▶ [Dog vtable]
speak() ──▶ Dog.speak() ← chosen at RUNTIME
Kompiler ora hard-code Animal.speak; mung ngetik "panggil slot N saka apa wae vtable sing ditunggoni obyek iki."
Animal a = new Dog(); // declared Animal, actual Dog
a.speak(); // → Dog.speak(), because dispatch uses the OBJECT
| Basa | Default | Cathetan |
|---|---|---|
| Java | Virtual kanthi default | final/static/private minangka non-virtual |
| C++ | Non-virtual kanthi default | Kudu menehi tandha virtual kanggo dynamic dispatch |
| Python | Mesthi dinamis | Goleki metode liwat dict/MRO obyek |
Ana biaya cilik (indirect) lan ngalangi inlining. Ing C++, lali tandha virtual tegese panggilan bind static lan override ora diarani kanthi senyap — papan cilik.
Nemahi dispatch nerangake napa override bisa kerja lan napa jenis sing dideklarasikake ora menentukan tingkah laku — sumber musibah sing umum.
Iya uga njlehi kosikwensi nyata: biaya prestasi saka panggilan virtual, napa konstruktor ora kudu memanggil metode virtual, lan napa C++ kudu markah virtual kanthi jelas.