N-Tier आर्किटेक्चर ले प्रणालीलाई छुट्टाछुट्टै डिप्लोयमेन्ट स्तरमा बाँड्छ, जुन सामान्यतया फरक सर्भर वा सर्भर समूहमा चल्छन् र नेटवर्कबाट सञ्चार गर्छन्। सामान्य व्यवस्थामा तीन स्तर हुन्छन्: वेब, व्यवसाय र डेटा।
मुख्य भिन्नता के हो भने लेयरले कोडका जिम्मेवारी छुट्याउँछ भने टियरले डिप्लोयमेन्टका स्थान छुट्याउँछ। एउटा डिप्लोयमेन्ट स्तरमा कोडका धेरै तह हुन सक्छन्। एप्लिकेसनभित्र तीन फोल्डर बनाउँदैमा त्यो तीन-स्तरीय प्रणाली हुँदैन।
स्तरहरू अलग डिप्लोय गरिन्छन्, तर एउटा स्तर एउटै सर्भर हुनैपर्छ भन्ने छैन। उदाहरणका लागि, धेरै प्रयोगकर्तालाई एकैसाथ सेवा दिन वेब स्तरले धेरै इन्स्टान्स चलाउन सक्छ।
बिदा व्यवस्थापन प्रणाली विचार गर्नुहोस्: कर्मचारीले वेबसाइटमा अनुरोध पठाउँछ। वेब स्तरले जानकारी प्राप्त गर्छ र नेटवर्कबाट व्यावसायिक स्तरको API बोलाउँछ। व्यावसायिक स्तरले डेटाबेसबाट कर्मचारीको बिदा प्राप्त गर्छ, अनुरोध जाँच्छ र वैध भए स्वीकृतिका लागि सुरक्षित गर्छ।
नतिजा देखाउन वेब स्तरमा फर्कन्छ। यस डिजाइनमा ब्राउजर डेटाबेससँग सोझै जोडिँदैन; व्यावसायिक स्तरले डेटा पढ्ने र लेख्ने अनुरोध सम्हाल्छ।
वेब स्तरमा अत्यधिक भार परे व्यावसायिक सर्भर तुरुन्त थप्नु नपरी थप वेब सर्भर राख्न सकिन्छ। तर डेटाबेस नै अवरोध हो भने वेब क्षमता बढाउँदा त्यो कारण समाधान हुँदैन।
वेब, व्यावसायिक प्रशोधन र डेटाका लागि अलग स्रोत व्यवस्थापन वा पहुँच नियन्त्रण चाहिने प्रणालीमा N-Tier आर्किटेक्चर उपयुक्त हुन्छ। यो परम्परागत उद्यम प्रणालीमा पनि सामान्य छ। सानो एप्लिकेसनमा फाइदाले थप सञ्चार र सञ्चालन जटिलतालाई उचित ठहर्याउँदा मात्र स्तर थप्नुहोस्।
विस्तृत उत्तरसहित IT अन्तर्वार्ता प्रश्नहरूको पुस्तकालय — जुनियरदेखि सिनियरसम्म।
दान गर्नुहोस्