Dynamic dispatch is het runtime-mechanisme dat bepaalt welke methode-implementatie moet worden uitgevoerd op basis van het werkelijke type van het object, niet het gedeclareerde type van de variabele. De meeste class-based languages implementeren dit met een virtual method table (vtable).
Elke klasse heeft een tabel met pointers naar haar methode-implementaties. Elk object bevat een verborgen pointer naar de vtable van zijn klasse. Een virtuele aanroep werkt als volgt:
Animal a = new Dog();
a.speak();
a ──▶ Dog object ──▶ [Dog vtable]
speak() ──▶ Dog.speak() ← chosen at RUNTIME
De compiler codeert Animal.speak niet hard-coded in; deze voert "call slot N of whatever vtable this object points to" uit.
Animal a = new Dog(); // declared Animal, actual Dog
a.speak(); // → Dog.speak(), because dispatch uses the OBJECT
| Language | Default | Notes |
|---|---|---|
| Java | Virtual by default | final/static/private are non-virtual |
| C++ | Non-virtual by default | Must mark virtual for dynamic dispatch |
| Python | Always dynamic | Method lookup via the object's dict/MRO |
Er is een kleine kostprijs (een indirectie) en het voorkomt inlining. In C++ betekent het vergeten van virtual dat aanroepen statisch binden en overrides stilzwijgend niet worden aangeroepen — een subtiele bug.
De dispatch begrijpen verklaart waarom overschrijving werkt en waarom het gedeclareerde type het gedrag niet bepaalt — een veel voorkomende bron van verwarring.
Het verduidelijkt ook de echte gevolgen: de prestatiakost van virtuele aanroepen, waarom constructors geen virtuele methoden mogen aanroepen, en waarom C++ virtual expliciet vereist.