Coupling meet hoe veel één module van een ander afhangt; cohesie meet hoe sterk de onderdelen binnen een module bij elkaar horen. Het doel: lage coupling, hoge cohesie.
HIGH cohesion → a class does ONE well-defined job, parts relate strongly ✅
LOW coupling → modules interact through small, stable interfaces ✅
# LOW cohesion: unrelated responsibilities jammed together
class Utils:
def parse_csv(self, s): ...
def send_email(self, to): ...
def hash_password(self, p): ... # nothing in common
# HIGH cohesion: each class has a single, focused purpose
class CsvParser: ...
class Mailer: ...
class PasswordHasher: ...
# TIGHT: OrderService is welded to a concrete class
class OrderService:
def __init__(self):
self.db = MySqlDatabase() # can't swap or test in isolation
# LOOSE: depends on an abstraction, injected in
class OrderService:
def __init__(self, db: Database): # any Database works
self.db = db
Losse coupling stelt je in staat MySqlDatabase te vervangen door een in-memory fake voor tests, zonder iets te wijzigen in OrderService.
Strakke coupling is wat een verandering "uitzenden" doet — raak één klasse aan en tien andere breken; losse coupling beperkt veranderingen tot hun bron.
Hoge cohesie maakt code vindbaar en testbaar: als een klasse één ding doet, weet je waar de logica zich bevindt en wat een test moet dekken.
Deze twee metrieken liggen aan bijna elk ander ontwerpprincipe ten grondslag.