A list comprehension is een beknopte en leesbare manier om een lijst op te bouwen door een iterable in een enkele expressie te transformeren en/of te filteren — Python's idiomatische alternatief voor een for loop die aan een lijst toevoegt.
squares = []
n ():
squares.append(n ** )
squares = [n ** n ()]
Lees dit als "het kwadraat van n, voor elke n in range(5)." Het is beknopter en vaak sneller dan de handmatige lus.
# keep only even numbers
evens = [n for n in range(10) if n % 2 == 0] # [0, 2, 4, 6, 8]
# transform AND filter together
result = [n * 2 for n in range(10) if n % 2 == 0] # [0, 4, 8, 12, 16]
# if/else goes BEFORE the for (it's part of the expression, not a filter)
labels = ["even" if n % 2 == 0 else "odd" for n in range(4)]
# ["even", "odd", "even", "odd"]
{x ** 2 for x in range(5)} # set comprehension → {0, 1, 4, 9, 16}
{k: v for k, v in pairs} # dict comprehension
(x ** 2 for x in range(5)) # generator expression — LAZY, memory-efficient
Dezelfde syntaxis bouwt sets en dicts; met haakjes wordt het een generator expression die waarden lui genereert (geen volledige lijst in het geheugen — geweldig voor grote gegevens).
# ❌ deeply nested / complex logic → a regular loop is more readable
matrix = [[row[i] for row in data] for i in range(cols)] # OK, but don't over-nest
Houdt comprehensions eenvoudig; als ze meerdere geneste lussen of complexe voorwaarden nodig hebben, is een gewone lus duidelijker.
List comprehensions zijn essentieel "Pythonisch" — beknopt, leesbaar en vaak sneller dan gelijkwaardige lussen, constant gebruikt voor het transformeren en filteren van gegevens.
De beheersing ervan (plus hun set/dict/generator-varianten en de lui generator expression voor grote gegevens) is essentieel voor het schrijven van idiomatische Python.
Weten wanneer je ze moet gebruiken (eenvoudige transformaties/filters) versus een normale lus (complexe logica) is het kenmerk van schone, leesbare code.