Loops in Python zijn ontworpen om rechtstreeks over iterables (verzamelingen) te herhalen, in plaats van indexcounters te manipuleren — waardoor ze schoon en leesbaar zijn. De twee looptypen zijn for en while.
fruit [, , ]:
(fruit)
fruits = [, ]
i ((fruits)):
(fruits[i])
Python's for herhaalt over de elementen zelf — geen handmatig indexeren nodig. Dit is schoner en minder foutgevoelig dan loops op basis van indices.
# range — generate numbers
for i in range(5): # 0,1,2,3,4
for i in range(2, 10, 2): # 2,4,6,8 (start, stop, step)
# enumerate — when you DO need the index AND the item
for i, fruit in enumerate(fruits):
print(f"{i}: {fruit}")
# zip — iterate multiple sequences in parallel
for name, age in zip(names, ages):
print(f"{name} is {age}")
# dict iteration
for key, value in user.items():
print(key, value)
enumerate (index + item) en zip (parallelle iteratie) vervangen omslachtige indexmanipulatie — gebruik deze in plaats van range(len(...)).
while condition:
do_work()
if done: break # exit the loop
if skip: continue # jump to the next iteration
for item in items:
if item == target:
break
else:
# runs ONLY if the loop completed WITHOUT a break
print("not found")
De else op een loop wordt uitgevoerd als deze normaal eindigt (geen break) — handig voor zoekpatronen.
Python's iteratiemodel — rechtstreeks over items herhalen in plaats van indices — is essentieel voor het schrijven van leesbare, idiomatische code.
De juiste tools kennen (enumerate als je indices nodig hebt, zip voor parallelle iteratie, range voor aantallen, .items() voor dictionaries) stelt je in staat om het foutgevoelige range(len(...)) anti-patroon te vermijden dat beginners uit andere talen vaak schrijven.
Schone iteratie is een kenmerk van Pythonic code, en deze hulpmiddelen worden in vrijwel elk programma gebruikt.