ਸੰਭਾਵਿਤ ਤਬਦੀਲੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਹਰੇਕ ਲਾਈਨ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲਿਖਣੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਅਤੇ ਤਸਦੀਕ ਕਰਨੇ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਕੋਡ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। Boilerplate ਉੱਤੇ ਘੱਟ ਸਮਾਂ, ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਉੱਤੇ ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਕਿ ਕੀ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ, ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣਾ ਕਿ ਨਤੀਜਾ ਸਹੀ ਹੈ। ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਰੂਪ ਇਹ ਹੈ ਕਿ engineer ਇੱਕ editor ਜਾਂ orchestrator ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਸਿਰਫ ਲੇਖਕ।
AI ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਕੋਡ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਬਿਨਾਂ ਸਮਝਣਾ ਪਏਗਾ ਜਿਸ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਝਣਾ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ। Intent ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਰਦਿਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ data structures, complexity, concurrency, ਅਤੇ failure modes ਦੇ ਸਭ ਮਾਨਕ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। AI output volume ਦੇ ਲਿਆ ਫਲੋਰ ਨੂੰ ਉਪੰਜਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਨਿਰਣਾ ਦਾ ਬਾਰ ਉਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਅਤੇ ਨਿਰਣਾ fundamentals ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ developer ਜਿਸ ਨੇ ਆਧਾਰਭੂਤ ਗੱਲਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਕੋਡ ਤਿਆਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਕਿ ਇਹ ਕਦੋਂ ਗਲਤ ਹੈ।
ਇਹ ਡਰ ਕਿ AI ਡੂੰਘੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਬੇਕਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਇਸ ਨੂੰ ਪਿਛਾੜੇ ਪਾਸ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਵੀ routine typing ਨੂੰ ਆਟੋਮੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਭੇਦਕ ਉਹ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ ਆਟੋਮੇਟ ਕਰਨ: ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਖਰੋੜ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਅਤੇ ਤਸਦੀਕ ਕਰ ਸਕੋ। Fundamentals ਅਤੇ design sense ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਸ਼ — ਸਿਰਫ tool fluency ਨਹੀਂ — ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁੱਲਵਾਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਭੂਮਿਕਾ abstraction ਦੇ ਇੱਕ ਪੱਧਰ ਵਿੱਚ ਗਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।