ਜਦੋਂ ਇਤਿਹਾਸ ਲੰਬਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਦੇ ਵਿਵਰਣ ਵਰਤਮਾਨ ਕਾਰਜ ਲਈ ਹੁਣ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਸਾਰ ਦਿਓ। ਹਰ ਵਾਰ ਪੂਰਾ ਲਿਖਤ ਦੁਬਾਰਾ ਭੇਜਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣੇ, ਹੱਲ ਹੋਏ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਸਾਰਾਂਸ਼ ਨਾਲ ਬਦਲ ਦਿਓ ਜੋ ਮੁੱਖ ਫੈਸਲੇ ਅਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਹੱਲ ਹੋਏ ਪਾਸੇ-ਝਲੇ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿਓ।
KEEP → decisions made ("we chose Postgres"), constraints ("must run on Node 18"),
current state ("auth works; now wiring the dashboard"), open questions
DROP → resolved tangents, dead-end attempts, long pasted output already acted on,
polite filler
# Instead of 40 messages, summarize the settled context:
Summary so far:
- Building a REST API in Express + Postgres (Node 18).
- Auth (JWT) is done and tested.
- DECISION: use Zod for request validation.
Current task: add the GET /orders endpoint with pagination.
ਇਹ ਮਾਡਲ ਨੂੰ ਫੈਸਲਿਆਂ ਅਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਿਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜਦਕਿ ਉਸ ਸ਼ੋਰ ਨੂੰ ਫੈਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉੱਥੇ ਲਿਆਇਆ।
ਇਹ ਜਾਨਣਾ ਕਿ ਕਦੋਂ ਸਾਰ ਦੇਣਾ ਹੈ, AI ਸਹਾਇਕ ਨੂੰ ਆਪਣੀ context window, ਗਤੀ ਅਤੇ ਸਸਤੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ — ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਫੈਸਲਿਆਂ ਅਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਸਥਿਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਗਲੇ ਕਦਮ ਨੂੰ ਚਲਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੱਲ ਹੋਏ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਬਜਾਏ।