ਕਪਲਿੰਗ ਮਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਮਾਡਿਊਲ ਦੂਜੇ ਮਾਡਿਊਲ ਉੱਤੇ ਕਿੰਨਾ ਨਿਰਭਰ ਹੈ; ਕੋਹੇਸ਼ਨ ਮਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਮਾਡਿਊਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੇ ਭਾਗ ਕਿਤਨੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਸਬੰਧਤ ਹਨ। ਲਕ੍: ਘੱਟ ਕਪਲਿੰਗ, ਉੱਚ ਕੋਹੇਸ਼ਨ।
HIGH cohesion → a class does ONE well-defined job, parts relate strongly ✅
LOW coupling → modules interact through small, stable interfaces ✅
# LOW cohesion: unrelated responsibilities jammed together
class Utils:
def parse_csv(self, s): ...
def send_email(self, to): ...
def hash_password(self, p): ... # nothing in common
# HIGH cohesion: each class has a single, focused purpose
class CsvParser: ...
class Mailer: ...
class PasswordHasher: ...
# TIGHT: OrderService is welded to a concrete class
class OrderService:
def __init__(self):
self.db = MySqlDatabase() # can't swap or test in isolation
# LOOSE: depends on an abstraction, injected in
class OrderService:
def __init__(self, db: Database): # any Database works
self.db = db
ਢਿੱਲਾ ਕਪਲਿੰਗ ਤੁਹਾਨੂੰ MySqlDatabase ਨੂੰ ਟੈਸਟਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਇਨ-ਮੈਮੋਰੀ ਨਕਲ ਨਾਲ ਬਦਲਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, OrderService ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸੰਪਾਦਨ ਕੀਤੇ।
ਪੱਕਾ ਕਪਲਿੰਗ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਤਬਦੀਲੀ ਨੂੰ "ਫੈਲਾਉਂਦਾ" ਬਣਾਉੰਦਾ ਹੈ — ਇੱਕ ਕਲਾਸ ਨੂੰ ਛੂਹੋ ਅਤੇ ਦਸ ਹੋਰ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਢਿੱਲਾ ਕਪਲਿੰਗ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉੱਚ ਕੋਹੇਸ਼ਨ ਕੋਡ ਨੂੰ ਲੱਭਣਯੋਗ ਅਤੇ ਟੈਸਟਯੋਗ ਬਣਾਉੰਦਾ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਕਲਾਸ ਇੱਕ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤਰਕ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਟੈਸਟ ਨੂੰ ਕੀ ਕਵਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਦੋ ਮੈਟ੍ਰਿਕਸ ਲਗਭਗ ਹਰ ਦੂਜੇ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਸਿਧਾਂਤ ਦੇ ਬੁਨਿਆਦ ਵਿੱਚ ਹਨ।