Architektura heksagonalna organizuje aplikację wokół rdzenia biznesowego, oddzielając go od szczegółów takich jak interfejsy użytkownika, bazy danych i usługi zewnętrzne. Rdzeń łączy się z tymi częściami przez porty i adaptery, od których pochodzi druga nazwa architektury: Ports & Adapters.
Celem jest zachowanie stabilności reguł biznesowych przy zmianach technologii zewnętrznych. Sześciokąt obrazuje granicę aplikacji; nie wymaga sześciu komponentów.
Rdzeń wie, co ma się wydarzyć, natomiast adaptery obsługują technologię komunikacji. Kod uruchomieniowy aplikacji łączy odpowiednie adaptery z rdzeniem.
Gdy klient składa zamówienie, adapter HTTP zamienia przychodzące dane na wywołanie operacji tworzenia zamówienia. Rdzeń sprawdza zamówienie, oblicza jego sumę i prosi o zapis przez port trwałego przechowywania. Skonfigurowany adapter bazy danych wykonuje zapytanie i zwraca wynik.
Reguły obliczeń znajdują się w rdzeniu i nie zawierają ani kodu obsługi HTTP, ani SQL. Aby je przetestować, programiści mogą dostarczyć adapter przechowujący dane w pamięci, dzięki czemu test działa bez prawdziwego połączenia z bazą danych.
Jeśli zostanie dodane narzędzie wiersza poleceń do składania zamówień, może ono wywoływać tę samą operację przez inny adapter wejściowy. Programiści nie muszą przepisywać reguł obliczeń dla nowego narzędzia.
Architektura heksagonalna pasuje do aplikacji z regułami biznesowymi wymagającymi dokładnych testów, kilkoma punktami wejścia lub często zmieniającymi się integracjami zewnętrznymi. Może organizować kod wewnątrz monolitu lub poszczególnych mikrousług; nie wymaga podziału aplikacji na usługi.
Biblioteka pytań rekrutacyjnych IT ze szczegółowymi odpowiedziami — od Juniora do Seniora.
Wesprzyj