Jak wzorce projektowe się wiążą z refaktoryzacją?

Question

Accepted Answer

Wzorce projektowe często **pojawiają się poprzez refaktoryzację** zamiast być zaprojektowane z góry — w miarę jak kod rośnie i jego potrzeby stają się jasne, refaktoryzacja w kierunku wzorców ulepsza projekt. To odzwierciedla zasadę stosowania wzorców, gdy rzeczywiście są potrzebne, a nie spekulacyjnie.

## Wzorce pojawiają się poprzez refaktoryzację

```text
Rather than designing patterns in UPFRONT (often premature/speculative), patterns often
emerge as you REFACTOR existing code:
  → start SIMPLE → as needs become clear (real complexity, real duplication, real change
    points), REFACTOR toward a pattern that addresses them
  → "refactor TO a pattern" when the code would genuinely benefit
→ patterns as a destination of refactoring, not a starting blueprint
```

## Przykłady refaktoryzacji do wzorców

```text
→ A growing if/else or switch on "type" → refactor to STRATEGY or polymorphism
→ Duplicated object creation logic → extract a FACTORY
→ A class doing too much (God object) → split responsibilities (toward SRP; extract classes)
→ Hardcoded dependencies (hard to test) → introduce DEPENDENCY INJECTION
→ Complex subsystem usage scattered around → introduce a FACADE
→ Adding behavior via subclass explosion → refactor to DECORATOR (composition)
```

## Dlaczego to podejście jest dobre

```text
✓ Avoids PREMATURE / speculative patterns (YAGNI) → add the pattern when the need is REAL
✓ The pattern is JUSTIFIED → you've seen the actual problem it solves
✓ Lets design EVOLVE → start simple, add structure as complexity warrants
✓ Refactoring is SAFE with tests → tests let you refactor toward patterns confidently
→ "make it work, make it right (refactor, possibly to patterns), make it fast"
```

## Dlaczego to ważne

Rozumienie, jak wzorce projektowe się wiążą z refaktoryzacją, to cenna wiedza na poziomie starszych programistów, ponieważ odzwierciedla **dojrzałe podejście polegające na stosowaniu wzorców, gdy rzeczywiście są potrzebne** (poprzez refaktoryzację) zamiast spekulacyjnie, co informuje o dobrym zastosowaniu wzorców.

Kluczową ideą jest to, że wzorce projektowe często **pojawiają się poprzez refaktoryzację** zamiast być zaprojektowane z góry — zaczynając prosto i refaktoryzując w kierunku wzorca, gdy rzeczywiste potrzeby (złożoność, duplikacja, punkty zmian) stają się jasne.

To podejście "refaktoryzuj do wzorca" traktuje wzorce jako cel refaktoryzacji, a nie jako początkowy plan, co jest bardziej dojrzałym i mniej ryzykownym sposobem na ich zastosowanie.

Rozumienie **przykładów** — refaktoryzacja rosnącego warunkowego warunku do Strategy, wyodrębnienie zduplikowanej logiki tworzenia do Factory, podzielenie obiektu Boga w kierunku pojedynczej odpowiedzialności, wprowadzenie wstrzykiwania zależności dla zakodowanych na stałe zależności, dodanie Fasady dla rozproszonego użycia podsystemu oraz refaktoryzacja wybuchu podklas do Decorator — ilustruje, jak rzeczywisty kod ewoluuje w kierunku wzorców, gdy problemy, które rozwiązują, faktycznie się pojawiają.

Rozumienie **dlaczego to podejście jest dobre** to kluczowa wartość: unika **przedwczesnych/spekulacyjnych wzorców** (YAGNI — dodawanie wzorców tylko wtedy, gdy potrzeba jest rzeczywista, zamiast zgadywać przyszłe potrzeby i nadmiernie skomplikować), zapewnia, że wzorzec jest **uzasadniony** (widziałeś rzeczywisty problem), pozwala **projektowi ewoluować** (zaczynając prosto, dodając strukturę w miarę jak komplikacja wymaga), i jest **bezpieczny testami** (które umożliwiają pewną refaktoryzację).

To wiąże się z szerszą mądrością "zrób to działać, zrób to dobrze (refaktoryzacja, możliwie do wzorców), zrób to szybko". To podejście refaktoryzacyjne do wzorców odzwierciedla dojrzałe osądy projektowe — stosowanie wzorców w odpowiedzi na rzeczywiste, obserwowane potrzeby, a nie spekulacyjnie, unikając zarówno niedostatecznego projektu (nigdy nie stosowanie korzystnych wzorców) jak i nadmiernego projektu (stosowanie wzorców przedwcześnie).

Ponieważ wzorce są najlepiej stosowane, gdy rzeczywiście są potrzebne (poprzez refaktoryzację, gdy rzeczywiste potrzeby pojawiają się) zamiast spekulacyjnie z góry, oraz ponieważ to podejście refaktoryzacyjne unika przedwczesnych wzorców, jednocześnie pozwalając projektowi ewoluować, oraz ponieważ rozumienie go informuje o dobrym zastosowaniu wzorców, rozumienie, jak wzorce projektowe się wiążą z refaktoryzacją, jest cenną wiedzą na poziomie starszych programistów — odzwierciedlając dojrzałe podejście polegające na stosowaniu wzorców poprzez refaktoryzację, gdy są rzeczywiście potrzebne (unikając spekulacyjnego nadmiernego skomplikowania), pozwalając projektowi ewoluować z prostego w kierunku wzorców w miarę jak jest to uzasadnione, oraz uosabiając osąd projektowy do stosowania wzorców w odpowiedzi na rzeczywiste potrzeby, czyli wyróżnik starszych programistów.