Architektura N-tier dzieli system na osobne poziomy wdrożenia, zwykle działające na różnych serwerach lub grupach serwerów i komunikujące się przez sieć. Typowy układ ma trzy poziomy: WWW, biznesowy i danych.
Kluczowa różnica polega na tym, że warstwa rozdziela odpowiedzialności kodu, a poziom rozdziela miejsca wdrożenia. Jeden poziom wdrożenia może zawierać kilka warstw kodu. Utworzenie trzech folderów w aplikacji nie czyni jej systemem trójpoziomowym.
Poziomy są wdrażane osobno, ale poziom nie musi być pojedynczym serwerem. Na przykład poziom WWW może uruchamiać wiele instancji, aby obsługiwać wielu użytkowników jednocześnie.
Rozważmy system zarządzania urlopami: Pracownik składa wniosek na stronie. Poziom WWW odbiera informacje i wywołuje API poziomu biznesowego przez sieć. Poziom biznesowy pobiera wymiar urlopu pracownika z bazy danych, sprawdza wniosek i zapisuje go do zatwierdzenia, jeśli jest poprawny.
Wynik wraca do poziomu WWW do wyświetlenia. W tym projekcie przeglądarka nie łączy się bezpośrednio z bazą danych; poziom biznesowy obsługuje żądania odczytu i zapisu danych.
Jeśli poziom WWW jest przeciążony, można dodać serwery WWW bez natychmiastowego dodawania serwerów biznesowych. Jeśli jednak wąskim gardłem jest baza danych, zwiększenie wydajności WWW nie usunie tej przyczyny.
Architektura N-tier pasuje do systemów wymagających osobnego zarządzania zasobami lub kontroli dostępu dla WWW, przetwarzania biznesowego i danych. Jest też częsta w tradycyjnych systemach przedsiębiorstw. W małej aplikacji dodawaj poziom tylko wtedy, gdy korzyść uzasadnia dodatkową złożoność komunikacji i utrzymania.
Biblioteka pytań rekrutacyjnych IT ze szczegółowymi odpowiedziami — od Juniora do Seniora.
Wesprzyj