ARC (Automatic Reference Counting) zarządza pamięcią instancji klas, śledząc silne referencje w czasie kompilacji: kompilator wstawia wywołania retain/release, a gdy licznik silnych referencji obiektu osiągnie zero, jest on natychmiast zwalniany — deterministycznie, a nie przez działający w tle garbage collector.
nil przy zwolnieniu. Musi być var i opcjonalne.unowned(unsafe)).final class Customer {
var card: Card? // strong: klient posiada kartę
}
final class Card {
unowned let owner: Customer // unowned: karta nigdy nie przeżywa właściciela
init(owner: Customer) { self.owner = owner }
}
Wybieraj według relacji czasu życia, nie z przyzwyczajenia:
| weak | unowned | |
|---|---|---|
| Opcjonalne | tak (staje się nil) | nie |
| Koszt ARC | nieco wyższy (śledzone) | niższy |
| Bezpieczne, gdy drugi obiekt zniknął | tak | awaria |
| Użyj gdy | referencja może zasadnie stać się nil (delegaci, rodzic, który może zwolnić się pierwszy) | referencja gwarantowanie przeżyje self (dziecko → obowiązkowy rodzic) |
! sygnalizują cykle.deinit — najszybszy test poprawności: jeśli deinit nigdy się nie wypisze przy zamykaniu ekranu, ten obiekt wyciekł.deinit { print("released \(Self.self)") } // cisza przy zamknięciu = wyciek
Ucieekające domknięcia przechwytujące self, dwukierunkowe silne referencje rodzic/dziecko, Timer/DispatchSourceTimer przechowujące swój cel oraz subskrypcje Combine niezapisane w cancellable, który się zwalnia.
ARC jest deterministyczne, więc wycieki są twoją odpowiedzialnością, a nie GC — pojedynczy zatrzymany kontroler widoku może przypiąć megabajty obrazów i cały swój graf obiektów. Rozmowy na poziomie senior badają to, ponieważ poprawny wybór weak vs unowned i wiedza, jak udowodnić wyciek za pomocą memory graph, to właśnie to, co chroni długo działające aplikacje przed rozrastaniem się.
Biblioteka pytań rekrutacyjnych IT ze szczegółowymi odpowiedziami — od Juniora do Seniora.
Wesprzyj