Dependency Injection (DI) to wzorzec projektowy, w którym klasa otrzymuje swoje zależności z zewnątrz (zwykle przez konstruktor) zamiast tworzyć je sama. Nowoczesne frameworki PHP intensywnie wykorzystują DI, często wraz z kontenerem, który automatycznie rozwiązuje i wstrzykuje zależności — co prowadzi do kodu słabo powiązanego i testowalnego.
{
;
{
->mailer = ();
}
}
{
{}
}
Wstrzykiwanie zależności (względem interfejsu) oddziela klasę od konkretnych implementacji — możesz wymieniać implementacje i wstrzykiwać mocki w testach.
class OrderService {
public function __construct(
private OrderRepository $repo, // dependencies declared in the constructor
private MailerInterface $mailer,
private LoggerInterface $logger,
) {}
}
Wstrzykiwanie przez konstruktor czyni zależności jawnym i gwarantuje, że obiekt jest w pełni sformułowany po utworzeniu.
// a DI CONTAINER builds objects, resolving the whole dependency graph automatically
$container->bind(MailerInterface::class, SmtpMailer::class); // map interface → impl
$service = $container->get(OrderService::class);
// the container sees OrderService needs OrderRepository, MailerInterface, LoggerInterface,
// constructs each (recursively), and injects them — you don't `new` anything manually
Kontener DI (w Laravel, Symfony lub samodzielny jak PHP-DI) automatycznie konstruuje obiekty, rozwiązując ich zależności konstruktora rekurencyjnie — konfigurujesz powiązania między interfejsami a implementacjami, a kontener łączy wszystko razem.
✓ Loose coupling — depend on interfaces/abstractions, not concrete classes
✓ Testability — inject mocks/fakes in tests (no real DB/mailer needed)
✓ Flexibility — swap implementations via container config (e.g. fake mailer in dev)
✓ Single responsibility — classes focus on logic, not constructing dependencies
Wstrzykiwanie zależności jest fundamentalnym wzorcem w nowoczesnym PHP, centralnym dla struktury profesjonalnych aplikacji i frameworków (Laravel, Symfony), dlatego zrozumienie go jest ważną wiedzą na poziomie senior.
Główna wartość to oddzielenie i testowalność: poprzez to, że klasy otrzymują swoje zależności (zadeklarowane względem interfejsów) zamiast je tworzyć, kod staje się luźno powiązany (w zależności od abstrakcji, nie konkretnych implementacji), łatwo testowalny (wstrzykujesz mocki zamiast realnych baz danych/usług — czyniąc dogłębne testy jednostkowe praktycznymi) i elastyczny (wymiana implementacji przez konfigurację).
Nowoczesne frameworki PHP zapewniają kontenery DI, które automatyzują ten proces — rozwiązując i wstrzykując cały graf zależności automatycznie na podstawie powiązań między interfejsami a implementacjami, dzięki czemu nie musisz ręcznie konstruować obiektów.
Zrozumienie wstrzykiwania przez konstruktor (forma standardowa), programowania względem interfejsów i jak działają kontenery DI (automatyczne rozwiązywanie) jest niezbędne do efektywnej pracy z frameworkami PHP (które są zbudowane wokół DI) i do pisania dobrze zaprojektowanego, łatwego w utrzymaniu i testowalnego kodu.
Ponieważ DI stanowi podstawę struktury wszystkich głównych nowoczesnych frameworków PHP i jest wyznacznikiem profesjonalnego projektowania aplikacji, opanowanie go — wzorca, jego korzyści i rozwiązywania opartego na kontenerach — jest ważną wiedzą, która odróżnia programistów, którzy potrafią budować czysty, testowalny kod idiomatyczny dla frameworku od tych piszących ściśle powiązany, trudny do testowania kod.