Late static binding kontroluje, do której klasy odwołanie się dokonuje w kontekście statycznym w ramach dziedziczenia. Kluczowa różnica: self:: odnosi się do klasy, w której kod jest napisany, natomiast static:: odnosi się do klasy, która została faktycznie — co ma znaczenie, gdy klasa pochodna dziedziczy statyczną metodę klasy nadrzędnej.
<?php
class ParentClass {
public static function create(): self {
return new self(); // self:: ALWAYS means ParentClass (where it's written)
}
public static function createStatic(): static {
return new static(); // static:: means the CALLED class (runtime)
}
}
class ChildClass extends ParentClass {}
get_class(ChildClass::create()); // "ParentClass" — self:: bound to where written ❌
get_class(ChildClass::createStatic()); // "ChildClass" — static:: bound to the call ✅
self:: jest rozwiązywany w momencie definicji (zawsze do definiującej klasy), więc nawet gdy wywoływane za pośrednictwem ChildClass, new self() tworzy ParentClass. static:: jest rozwiązywany w czasie wykonania do faktycznie wywoływanej klasy — tak więc new static() prawidłowo tworzy ChildClass.
class Model {
public static function make(): static { // static return type + new static()
return new static(); // ✅ returns an instance of whatever subclass called it
}
}
class User extends Model {}
class Post extends Model {}
User::make(); // returns a User (not a Model) — thanks to late static binding
Post::make(); // returns a Post
Late static binding sprawia, że dziedziczone factory methods, fluent builders i wzorce ORM zwracają prawidłową instancję podklasy — niezbędne dla interfejsów API opartych na metodach statycznych, na których polegają frameworki.
self:: → the class where the code is WRITTEN (early/static binding)
static:: → the class CALLED at runtime (late static binding) — for subclass-aware code
parent:: → the parent class (for calling overridden parent methods)
Late static binding (static:: vs self::) to ważna i często błędnie rozumiana koncepcja PHP, szczególnie istotna do zrozumienia, w jaki sposób frameworki implementują interfejsy API oparte na dziedziczeniu statycznym.
Krucjalna różnica — że self:: wiąże się z klasą, w której kod jest napisany podczas gdy static:: wiąże się z klasą, która została faktycznie wywołana w czasie wykonania — ma znaczenie, gdy podklasa dziedziczy statyczną metodę klasy nadrzędnej, która tworzy instancje lub odwołuje się do klasy: z self::, dziedziczone factory methods zawsze zwracałyby typ klasy nadrzędnej (błąd), natomiast static:: prawidłowo zwraca wywoływaną podklasę.
To jest właśnie to, co umożliwia dziedziczonym factory methods, fluent builders i wzorcom ORM, na których polegają frameworki takie jak Laravel's Eloquent (np. User::make() zwraca User, a nie bazową Model).
Zrozumienie late static binding jest ważne zarówno do prawidłowego używania tych wzorców frameworka, jak i do pisania własnych metod statycznych świadomych dziedziczenia, które zachowują się prawidłowo z podklasami.
Chociaż jest to bardziej zaawansowany temat, jest on częstym źródłem błędów subtelnych i zamieszania ("dlaczego to zwraca klasę nadrzędną?"), a zrozumienie rozróżnienia self::/static::/parent:: odzwierciedla głęboką wiedzę o modelu obiektów PHP i zachowaniu dziedziczenia — wartościowe dla pracy i budowania interfejsów API opartych na metodach statycznych i obarczonych dziedziczeniem, powszechnych w nowoczesnych frameworkach PHP.