Peer-to-peer (P2P) to architektura, w której uczestniczące komputery mogą zarówno odbierać, jak i udostępniać dane lub zasoby. Każdy uczestnik nazywa się węzłem równorzędnym, czyli peerem.
Na przykład komputer pobierający plik może wysyłać posiadane już części do innych komputerów. Dane przepływają między uczestnikami zamiast pochodzić przy każdym pobraniu z jednego centralnego serwera.
System P2P nadal może korzystać z serwerów pomagających uczestnikom dołączyć do sieci lub znaleźć węzły. Serwery te nie muszą przenosić wszystkich przesyłanych danych.
Załóżmy, że aplikacja dzieli plik na kilka części. Twój komputer znajduje węzły mające brakujące części i może pobierać różne części z kilku węzłów jednocześnie.
Po otrzymaniu części aplikacja porównuje jej skrót, czyli wartość obliczoną z zawartości, z oczekiwaną wartością w metadanych pliku uzyskanych z zaufanego źródła. Poprawna część jest zachowywana i może być udostępniana innym. Po otrzymaniu wszystkich części aplikacja składa kompletny plik.
Jeśli węzeł się rozłączy, aplikacja szuka innego węzła mającego tę samą część. Pobieranie może trwać dalej tylko wtedy, gdy ta część jest jeszcze gdzieś dostępna; uczestnictwo w P2P nie zapewnia automatycznie dostępności pliku.
P2P nadaje się do udostępniania plików, dystrybucji treści i aplikacji, w których uczestnicy wymieniają zasoby. System musi obsługiwać dołączanie i odchodzenie węzłów oraz zapewniać sposób zachowania ważnych danych.
Dla witryn biznesowych wymagających centralnego zarządzania i ścisłej kontroli danych architektura klient–serwer jest często łatwiejsza do zbudowania i utrzymania.
Biblioteka pytań rekrutacyjnych IT ze szczegółowymi odpowiedziami — od Juniora do Seniora.
Wesprzyj