องค์ประกอบ สร้างพฤติกรรมโดยการ ถือ วัตถุอื่น ๆ (ความสัมพันธ์ "มี-หนึ่ง") และมอบหมายให้พวกเขา การสืบทอด ได้รับพฤติกรรมโดยการ ขยาย คลาส ("คือ-หนึ่ง") คำแนะนำ "ให้ความสำคัญกับองค์ประกอบ" มีอยู่เพราะการสืบทอดสร้างการเชื่อมโยงที่เหนียวแน่นและเปราะบาง กับคลาสพื้นฐาน ในขณะที่องค์ประกอบยังคงมีความยืดหยุ่น
<T> <T> {
{ add(x); }
T { remove(size() - ); }
}
class Stack<T> {
private final List<T> items = new ArrayList<>(); // HAS-A list
void push(T x) { items.add(x); }
T pop() { return items.remove(items.size() - 1); }
// only push/pop are exposed → LIFO invariant is safe
}
ด้วยการ ถือ รายการแทนที่จะ เป็น รายการ Stack เปิดเผยเฉพาะการดำเนินการที่ต้องการ
| องค์ประกอบ | การสืบทอด |
|---|---|
| ยืดหยุ่น สลับชิ้นส่วนในเวลาทำงาน | ตรึงไว้ในเวลาคอมไพล์ |
| ซ่อนภายใน (มอบหมาย) | สืบทอดอินเทอร์เฟซทั้งหมด |
| เพิ่มเติม wiring/boilerplate | โค้ดน้อยลงเมื่อเป็นจริง คือ-หนึ่ง |
| หลีกเลี่ยงคลาสพื้นฐานที่เปราะบาง | ซับคลาสแตกถ้าฐานเปลี่ยน |
ใช้การสืบทอดเฉพาะสำหรับความสัมพันธ์ "คือ-หนึ่ง" ที่แท้จริงและเสถียร ใช้องค์ประกอบสำหรับ "ฉันต้องการพฤติกรรมนี้"
การสืบทอดเปิดเผยอินเทอร์เฟซทั้งหมดของพ่อแม่ ดังนั้นซับคลาสจึงไม่สามารถควบคุมสัญญาของตนเองได้อย่างสมบูรณ์ — Stack extends ArrayList รั่วไหลเป็นตัวอย่างคลาสสิก
องค์ประกอบทำให้ความสัมพันธ์ชัดแจ้งและสามารถสลับได้ ซึ่งเป็นเหตุผลที่การฉีดความเป็นอิสระ รูปแบบกลยุทธ์ และการออกแบบส่วนใหญ่ที่ยืดหยุ่นนั้นขึ้นอยู่กับมัน