คุณควรใช้ getters และ setters เมื่อใด (และเมื่อไม่ควรใช้)?

Question

Accepted Answer

Getters/setters เปิดเผยการเข้าถึงที่ควบคุมไปยังฟิลด์ แต่นิสัยทั่วไปของการเพิ่มหนึ่ง *สำหรับแต่ละฟิลด์* เป็น anti-pattern ประเด็นที่แท้จริงคือ: accessor เพิ่มค่าหรือเพียงแค่เปิดเผยฟิลด์สาธารณะอีกครั้งด้วยขั้นตอนเพิ่มเติม?

## เมื่อ setter มีเหตุผล

```java
public class Thermostat {
    private int target;
    public void setTarget(int t) {     // setter adds VALIDATION
        if (t < 5 || t > 30)
            throw new IllegalArgumentException("out of range");
        this.target = t;
    }
    public int getTarget() { return target; }
}
```

ที่นี่ setter บังคับใช้ invariant — มันคุ้มค่า

## เมื่อพวกเขาเป็นเพียงเสียงรบกวน

```java
// Anti-pattern: "encapsulation theatre"
public class Point {
    private int x, y;
    public int getX() { return x; }    public void setX(int x){ this.x=x; }
    public int getY() { return y; }    public void setY(int y){ this.y=y; }
}
// This is no safer than public fields — and now x,y can change anytime.
```

## ความคิดที่ดีกว่า: บอก อย่าถาม

แทนที่จะเปิดเผยสถานะสำหรับผู้เรียกใช้เพื่อจัดการ ให้เปิดเผย *พฤติกรรม*:

```java
account.withdraw(100);          // ✅ behavior protects the rule
// vs
account.setBalance(account.getBalance() - 100);  // ❌ logic leaks to caller
```

## เหตุใดจึงสำคัญ

Setter ในแต่ละฟิลด์ดีกว่าการทำให้ฟิลด์เป็นสาธารณะเพียงเล็กน้อย — มันให้ความรู้สึกเท็จของการห่อหุ้มในขณะที่อนุญาตให้ผู้เรียกใช้ใดๆ เปลี่ยนแปลงสถานะได้อย่างอิสระ

การออกแบบรอบพฤติกรรม ("บอก อย่าถาม") จะเก็บสิ่งคงที่ไว้ในอ็อบเจกต์ ลดการเชื่อมโยง และมักเผยให้เห็นว่าฟิลด์จำนวนมากควรเป็นค่าคงที่โดยไม่มี setter เลย