एक नियमित चैटबट केवल पाठ जवाफ दिन्छ — तपाइँ सोध्नुहुन्छ, यो उत्तर दिन्छ, र आदान-प्रदान त्यहाँ समाप्त हुन्छ। एक एजेन्ट लूप चलाउँछ: यसले उपकरणहरु कल गर्न सक्छ कार्य गर्न, परिणामहरु अवलोकन गर्न, र रोक्ने अवस्था पूरा नहुन्जेल लक्ष्यको दिशामा पुनरावृत्ति गर्न सक्छ। फरक कुरा गर्नु हो, केवल कुरा गर्नु होइन।
Goal → [think → call a tool → observe result → think again] → repeat → stop when done
प्रत्येक चरणमा एजेन्टले आफूले सिकेको कुरामा आधार गरेर अगाडि के गर्ने भनी निर्णय गर्छ, बरु एक उत्तर उत्पादन गरेर रोक्नु होइन।
एजेन्टका "उपकरणहरु" यसलाई संसारमा कार्य गर्न दिन्छन्:
Goal: "Fix the failing test."
1. Run the test suite → observe: test_login fails
2. Read the failing test → observe: it expects a 200, got 500
3. Search for the handler → observe: missing null check
4. Edit the handler file → write the fix
5. Run the test suite again → observe: all pass
→ stopping condition met: tests green, done
चैटबट केवल सम्भावित समाधान वर्णन गर्न सक्यो; एजेन्ट वास्तवमा यसलाई लागु गर्छ र आफैले परीक्षणहरु चलाएर परिणाम प्रमाणित गर्छ।
एजेन्ट लूप बुझ्नु यो व्याख्या गर्छ कि किन एजेन्टहरु वास्तविक बहु-चरणीय कार्य पूरा गर्न सक्छन् — debugging, refactoring, अनुसन्धान — केवल यसको वर्णन गर्नुको बदलमा। उपकरण-कल-अवलोकन-पुनरावृत्ति चक्र, स्पष्ट रोक्ने अवस्थासहित, एक भाषा मोडेललाई संवादात्मक पाठ जेनरेटरबाट काम वास्तवमा गर्ने कुरामा परिणत गर्छ।