संरचना अन्य वस्तुहरू राखेर ("has-a" सम्बन्ध) र तिनलाई प्रतिनिधिमण्डन गरेर व्यवहार निर्माण गर्छ। वंशागति वर्ग विस्तार गरेर ("is-a") व्यवहार प्राप्त गर्छ। "संरचना बढाई दिने" सल्लाह अस्तित्वमा छ किनभने वंशागतिले आधार वर्गमा कठोर, नाजुक युग्मन सृष्टि गर्छ, जबकि संरचना लचकदार रहन्छ।
<T> <T> {
{ add(x); }
T { remove(size() - ); }
}
class Stack<T> {
private final List<T> items = new ArrayList<>(); // HAS-A list
void push(T x) { items.add(x); }
T pop() { return items.remove(items.size() - 1); }
// only push/pop are exposed → LIFO invariant is safe
}
हुन् को सट्टा सूची राखेर, Stack यो चाहेको सञ्चालनहरू मात्र उजागर गर्छ।
| संरचना | वंशागति |
|---|---|
| लचकदार, रनटाइममा भागहरू स्वैप गर्न सक्षम | कम्पाइल समयमा स्थिर |
| आन्तरिकता लुकाउँछ (प्रतिनिधिमण्डन) | सम्पूर्ण इन्टरफेस वंशागत |
| अधिक तार/बॉइलरप्लेट | साँच्चै is-a भएको बेला कम कोड |
| नाजुक आधार वर्ग बचाउँछ | यदि आधार परिवर्तन भए सबक्लास टुट्छ |
वंशागति मात्र सत्य, स्थिर is-a सम्बन्धहरूको लागि प्रयोग गर्नुहोस्; "मलाई यो व्यवहार चाहिन्छ" को लागि संरचना प्रयोग गर्नुहोस्।
वंशागतिले अभिभावकको सम्पूर्ण इन्टरफेस उजागर गर्छ, त्यसैले सबक्लास आफ्नो अनुबन्ध पूर्ण रूपमा नियन्त्रण गर्न सक्दैन — Stack extends ArrayList रिस क्लासिक उदाहरण हो।
संरचनाले सम्बन्धहरू स्पष्ट र स्वैपयोग्य राख्छ, यही कारणले निर्भरता इन्जेक्सन, रणनीति प्याटर्न र धेरैजसो लचकदार डिजाइनहरू यसमा निर्भर गर्छन्।