तपाईं getters र setters कहिले प्रयोग गर्नुपर्छ (र कहिले गर्नु हुँदैन)?

Question

Accepted Answer

Getters/setters ले fields मा नियंत्रित पहुँच प्रदान गर्छ, तर प्रत्येक field को लागि एक जोडी गर्ने सामान्य आदत एक anti-pattern हो। वास्तविक प्रश्न हो: के accessor ले मूल्य थप्छ, वा केवल public field लाई अतिरिक्त चरणहरूसँग पुनः-expose गर्छ?

## जब setter न्यायसंगत हो

```java
public class Thermostat {
    private int target;
    public void setTarget(int t) {     // setter adds VALIDATION
        if (t < 5 || t > 30)
            throw new IllegalArgumentException("out of range");
        this.target = t;
    }
    public int getTarget() { return target; }
}
```

यहाँ setter ले एक invariant लागू गर्छ — त्यो यसको मूल्य को लायक हो।

## जब तिनीहरू केवल शोर हुन्छन्

```java
// Anti-pattern: "encapsulation theatre"
public class Point {
    private int x, y;
    public int getX() { return x; }    public void setX(int x){ this.x=x; }
    public int getY() { return y; }    public void setY(int y){ this.y=y; }
}
// This is no safer than public fields — and now x,y can change anytime.
```

## एक राम्रो मानसिकता: बताउनुहोस्, सोध्नु होइन

कलरहरूलाई हेरफेर गर्न राज्य expose गर्नुको सट्टा, *आचरण* expose गर्नुहोस्:

```java
account.withdraw(100);          // ✅ behavior protects the rule
// vs
account.setBalance(account.getBalance() - 100);  // ❌ logic leaks to caller
```

## यो किन महत्त्वपूर्ण हो

प्रत्येक field मा setter भएको कुरा public field बनाउनु भन्दा मात्र अलिकति राम्रो हो — यसले encapsulation को झूठा भावना दिन्छ जबकि कोही पनि कलरले स्वतन्त्र रूपमा state mutate गर्न सक्छ।

आचरणको वरिपरि डिजाइन गर्दै ("बताउनुहोस्, सोध्नु होइन") ले invariants लाई object को भित्रमा राख्छ, coupling को कमी गर्छ, र अक्सर यो प्रकट गर्छ कि धेरै fields को लागि कोई setter नहुनु पर्छ।