कपलिङले एक मोड्यूल अर्को मोड्यूलमा कति निर्भर छ भनेर मापन गर्छ; कोहेसनले एक मोड्यूलभित्रको भागहरू कति बलियोरूपमा एकै साथ सम्बद्ध छन् भनेर मापन गर्छ। लक्ष्य: कम कपलिङ, उच्च कोहेसन।
HIGH cohesion → a class does ONE well-defined job, parts relate strongly ✅
LOW coupling → modules interact through small, stable interfaces ✅
# LOW cohesion: unrelated responsibilities jammed together
class Utils:
def parse_csv(self, s): ...
def send_email(self, to): ...
def hash_password(self, p): ... # nothing in common
# HIGH cohesion: each class has a single, focused purpose
class CsvParser: ...
class Mailer: ...
class PasswordHasher: ...
# TIGHT: OrderService is welded to a concrete class
class OrderService:
def __init__(self):
self.db = MySqlDatabase() # can't swap or test in isolation
# LOOSE: depends on an abstraction, injected in
class OrderService:
def __init__(self, db: Database): # any Database works
self.db = db
ढीलो कपलिङले तपाईंलाई MySqlDatabaseलाई परीक्षणका लागि एक इन-मेमोरी नकलीसँग बदल्न दেय, OrderServiceमा कुनै सम्पादन गरी नसकी।
कडा कपलिङ यो हो जसले परिवर्तनलाई "फैलिएको" बनाउँछ — एक वर्गमा स्पर्श गर्नुहोस् र दश अन्य टुट्छन्; ढीलो कपलिङले परिवर्तनहरूलाई तिनीहरूको स्रोतमा सीमित गर्छ।
उच्च कोहेसनले कोड खोज्नयोग्य र परीक्षणयोग्य बनाउँछ: जब एक वर्गले एक कुरा गर्छ, तपाई जान्नुहुन्छ कि तर्क कहाँ बस्छ र परीक्षणले के कभर गर्नुपर्छ।
यी दुईवटा मेट्रिक्सहरू लगभग अन्य सबै डिजाइन सिद्धान्तहरूको आधार हुन्।