Η δυναμική αποστολή είναι ο μηχανισμός χρόνου εκτέλεσης που αποφασίζει ποια υλοποίηση μεθόδου θα εκτελεστεί με βάση τον πραγματικό τύπο του αντικειμένου, όχι τον δηλωμένο τύπο της μεταβλητής. Οι περισσότερες γλώσσες που βασίζονται σε κλάσεις το υλοποιούν με ένα πίνακα εικονικών μεθόδων (vtable).
Κάθε κλάση έχει έναν πίνακα δεικτών στις υλοποιήσεις των μεθόδων της. Κάθε αντικείμενο κρατά έναν κρυμμένο δείκτη στο vtable της κλάσης του. Μια εικονική κλήση γίνεται:
Animal a = new Dog();
a.speak();
a ──▶ Dog object ──▶ [Dog vtable]
speak() ──▶ Dog.speak() ← chosen at RUNTIME
Ο μεταγλωττιστής δεν κωδικοποιεί σκληρά το Animal.speak· εκπέμπει "κάλεσε τη θέση N οποιουδήποτε vtable δείχνει αυτό το αντικείμενο."
Animal a = new Dog(); // declared Animal, actual Dog
a.speak(); // → Dog.speak(), because dispatch uses the OBJECT
| Γλώσσα | Προεπιλογή | Σημειώσεις |
|---|---|---|
| Java | Εικονικό από προεπιλογή | Τα final/static/private δεν είναι εικονικά |
| C++ | Μη εικονικό από προεπιλογή | Πρέπει να σημειώσετε το virtual για δυναμική αποστολή |
| Python | Πάντα δυναμικό | Αναζήτηση μεθόδου μέσω του dict/MRO του αντικειμένου |
Υπάρχει ένα μικρό κόστος (μια έμμεση αναφορά) και αποκλείει τη σύνθεση. Στο C++, το να ξεχάσετε το virtual σημαίνει ότι οι κλήσεις δεσμεύονται στατικά και οι παραγωγές δεν καλούνται σιωπηρά — ένα λεπτό σφάλμα.
Η κατανόηση της αποστολής εξηγεί γιατί λειτουργεί η παραγωγή και γιατί ο δηλωμένος τύπος δεν καθορίζει τη συμπεριφορά — μια συχνή πηγή σύγχυσης.
Επίσης διευκρινίζει τις πραγματικές συνέπειες: το κόστος επίδοσης των εικονικών κλήσεων, γιατί οι κατασκευαστές δεν πρέπει να καλούν εικονικές μεθόδους, και γιατί η C++ απαιτεί το virtual ρητά.